Verschil

Je hoeft de wereld niet te veranderen om gelukkig te worden.

Het verschil maken kan al meer dan genoeg voldoening geven.

José

Het lijkt heel onwezenlijk maar dit is de gang van de wereld.
Gisteren was hij er nog, enthousiast, goedlachts en bourgondiër.
Vandaag plots niet meer, van het ene moment op het andere.
Een mooie dood noemt men dat, tja wat zeg je daarop.
De 23ste van komende maand gingen we normaal opnieuw samen eten met ons 5.
Zoals we dat een keer of 5 doen in het jaar sedert Brigitte overleden is.
Het was haar favoriete oom die haar, toen ze ziek was, wekelijks verraste met
zelfgedraaid ijs, haar favoriete dessert of een topgerechtje uit Ernestine.
Ook dat is het leven, plan niet teveel vooraf, stel niet teveel uit.
Geniet van elk moment dat je samen kunt hebben.
Het ga je goed José, we zullen je missen.
Ik zal je missen.

Tiempo y silencio

Mijn huis is vol en ik ben er vol van.
Una casa en el cielo, un jardin en el mar.

Pretentie

Het probleem bij pretentie is dat je niet beseft hoe ver je naast je schoenen loopt.

Effenaf zielig maar mijn probleem niet.

Pffffff, ik heb wel wat anders te doen.

75

Ik heb 75 mails in mijn persoonlijke mailbox. Mails die ik om een of andere reden niet in de virtuele prullenmand kan deponeren. Ik reken dan nog de mails niet mee die in themamappen ondergebracht zijn. Dan zit ik een pak boven de 100, 200, 300.

Ik maak even de vergelijking met fysiek tastbare brieven van vroeger. Zou ik er eigenlijk ooit zoveel bewaard hebben? En waarom niet dan wel? Ze leken wel belangrijker dan de elektronische berichten van nu. Waarom bewaarde ik die dan niet?

Misschien omdat mails geen plaats nemen, omdat ze heel overzichtelijk te bekijken zijn?

Toch is het niet hetzelfde. Om een brief te schrijven of te lezen nam je de tijd, lette je op taal, zinsbouw en spelling. Allemaal veel minder voor mails. Soms is dat jammer. 

Een brief uit je postbus halen was altijd spannend, kijken wie de afzender was, met een mes of papiersnijder de omslag openen, enz. .

Vreemd, veel waardevoller eigenlijk, maar waarschijnlijk niet "snel" genoeg voor deze tijd waarin we precies van langs om meer onszelf proberen voorbij te steken. Het heeft voor een stuk te maken met ingebouwd respect voor communicatie en de correspondent.
Ook jammer.

Voorbij

Als er nu echt iets aan mij voorbij gaat dan is het al die drukte omtrent voetbal en de rode duivels.

Ik denk dat het grootste deel van die fanaten ook denkt dat de rode duivels de ideale nieuwe ministers voor een federale regering zouden zijn. Zoals er daar over geleuterd wordt. Als een van die voetballers een scheet laat wordt dat meteen geanalyseerd in een gaschromatograaf...

Pffffffff

Respect

Ramassons les douilles.

Niet storen

De beste instelling op iPad en iPhone is "niet storen".

Behalve favorieten ;-) .

Pierre is er niet. (J.P. Sartre)

Ontwikkelen van een "en soi" blijkt soms toch een moeilijke oefening.

Het wordt nogal eens verward met projectie van de eigen perceptie op de situatie waarin een ander zich bevindt. Niets hoeft voor een ander zo erg te zijn als het er voor jezelf uitziet.

Misschien betekent het helemaal niets.

L'être et le néant.

Ver weg op zee in een blauwe boot ;-)

Wie zichzelf niet kan belonen kan niemand belonen.

Om deze fout niet te maken heb ik me net een top-of-the-bill actioncamera aangeschaft.

Neenee, geen GoPro, dat is voor softies, heeft geen GPS, bewegingsdetectie, geen beeldstabilisatie, triestig geluid, enz... Ook veel te veel gepruts met van alles en nog wat.

Daarom heb ik na een korte doch krachtige studie gekozen voor een...  met rollbar- en helmbevestiging. Afstandsbediening, wifi, livestream, extra batterij en wreed rappe SDkaart.

Wacht maar. Morgen tussen 9 en 12 geleverd met een kwartier daarvoor een sms van de koerier om me wakker te maken. Ge moet niet altijd op een Euro zien.

En met mijn oude actioncam ga ik iemand héééééél gelukkig maken :-)  .

Yesssssssssss.

Alles nuchter en sec beschouwd ...

Ja, best eenzaam om alleen naar het ziekenhuis te gaan.
Met een sportzakje met wat toiletgerief en vers ondergoed.
Je alleen klaarmaken voor de operatie, niet weten wat eigenlijk.
Ze zijn allemaal best vriendelijk, doen hun werk goed.
De anesthesist vraagt wie je komt halen, want je mag 24 uur niet rijden na je verdoving.
"Stel je voor dat je een ongeval hebt op de weg terug".
"Niemand komt me halen, ik rij wel alleen terug." Zoveel zou het toch niet uitmaken.
Tja, stel je voor dat ik niet meer wakker kom. Dat ik in de mist verdwijn en er blijf in verdwalen.
Wat maakt het dan nog uit.
"Slaapwel, tot straks" zegt hij nog. En dan wil je eigenlijk niet weten wat er gebeurt.
"Ben je er weer?" Ja hoor, ik ben er weer.
2 uur weg geweest van de wereld zonder dat iemand het wist.
Behalve de chirurg, de anesthesist en de verpleegster. En ik vooraf, achteraf.
Hopelijk beter. Ja, zeker beter. Het moet.
Toch nog een foto nemen van mijn leeg bed.
Want ik ben weer weg.

201407241330

Allez, we zijn weer weg.

Dat weten we dan ook weer.

Zomer

Ja, nu is het zomer.

Erfelijk onbelast

Zijn vader was geen stier,
zijn moeder was geen koe,
maar toch was hij een kalf.

Voorbij gaan

Dat voetbal gaat serieus aan mij voorbij.

Ik heb het nooit begrepen en ik zal het nooit begrijpen.
Een beetje het primitieve in de mens denk ik dan.

Desalnietemin feestelijk

Zelfs in zijn treurige muziek legt Vivaldi iets feestelijks.
Leven in al zijn facetten is een feest dat je moet beleven.
Nu aan het luisteren naar de Vespri Per L'Assunzione Di Maria Vergine
in een uitvoering van het Concerto Italiano & Rinaldo Alessandrini.
Prachtig.

Groene wolk

Ik hou niet zo erg van de weg tussen Roeselare en Diksmuide, heb die al zo vaak afgereden.
Meestal op doorreis naar de zee. Wat bijpraten met mijn maatje.
Maar als ik eens niet naar de zee rij en in Diksmuide afsla net over de brug, net voorbij de IJzertoren de IJzerdijk verlaat en de Kapellestraat indraai wordt het een aangename weg.
Als ik de korte bocht naar links neem aan wat ik "de Kapel van de Paarden" noem, wat verder de IJzerhoeve voorbij kom, in de verte op de grond een soort groene wolk ontwaar, een wolk van bomen en bladeren, met in het midden van die wolk bijna onmerkbaar een fijne torenspits die er net bovenuit piept, dan vergeet ik het saaie gedeelte van de weg.
In het oog van die groene wolk is het altijd een beetje thuiskomen.
Het huis van Giscard en Jeanne en alle gelijkgestemde zielen die je er kan ontmoeten.
Als je je oren meehebt, wil luisteren, wil delen.

Kapel van de Paarden

Phil

Phil Bosmans (1922 - 2012), beter bekend van de Bond zonder Naam, was vooral gekend door zijn spreuken die op menige schouw gezet- of aan menige muur opgehangen werden.
Korte one-liners die hoop en/of troost moesten geven in het dagelijks leven. Een mooi initiatief maar wat mij betreft ook tijdsgebonden.
Op de sociale media zoal FB en andere heb je nu een soort virtuele Bosmansweide waar gevleugelde spreuken met ontroerende tekeningetjes of in melodramatische powerpoints verspreid worden.
Soms van gevestigde waarden met enige inhoud maar veelal van would-be profeten die ze drukken terwijl je erbij staat.
Ik ben nooit onbeleefd (allez, meestal niet) maar ik vind het eigenlijk wel een soort pollutie.
Geef mij dan maar spreuken zoals "Als het paard geen haver lust, dat het dan mijn kloten kust".
Liever een glimlach op de lippen om het absurde dan een frons uit medelijden om het simpele.
Maar wie ben ik. Volgende keer moet ik misschien eens spreken over de spekpater ;-) .

The Thunderdome revisited

Gom

Zo nu en dan schrijf ik eens een fout in mijn blog.
Om de kritikasters, zuurmispels en schandaaltoeristen wat werk te geven.
Anders zijn ze nog ongelukkiger dan ze al zijn. Ik ben een goed mens...
Of ik schrijf iets bewust dubbelzinnigs wat ze menen te kunnen begrijpen en verklaren in hun eigen voordeel maar vooral in mijn nadeel. Mooi is dat. Ook hier ben ik weer een goed mens...
Maar weet dat ik bij de uitdeling van het schrijfgerief enkel het potlood neem en de gom weiger.
Ik schrijf geen fouten dus waarom heb ik dan een gom nodig.
(om te lachen hé, bij sommigen moet je dat er altijd bij vertellen).