Geluid

Soms heb je geen mensen nodig om je niet eenzaam te voelen.

Wat geluid op de achtergrond, stemmen in de verte.

Selectief

Praten onderweg met Eva vandaag.
Over wat wat was, wat is en wat moet komen.
Ik bedacht plots dat ik een sterk selectief geheugen heb.
Een soort bescherming van mezelf waarschijnlijk.
Ik vergeet wat bitter was, wat pijn deed, wat niet fijn was.
Enkel als ik erover praat of erover nadenk komt het terug, maar zonder dat het weer pijn doet,
zonder de pijnlijke details, meer als feiten. Het is geplaatst waar het hoort te zijn.
Mensen die me niet kennen denken dat ik niet getroffen wordt door wat mezelf of anderen treft maar ik kan het misschien beter plaatsen in dit leven.
Ik kan het in elk geval beter verbergen om niet te pathetisch te worden want dat verandert niets aan wat gebeurd is. In dit leven komen er mensen toe en gaan er mensen weg.
Enkel als het dicht bij je gebeurt treft het je diep. In goede zin of in kwade zin.
Als je dat maar weet. Het leven is komen en gaan, gaan en komen.

Mooi

Mooi afscheid van Emiel met de dichte familie vandaag.
Het leven is vreugde en verdriet, verdriet en vreugde.
Met de tijd verzacht het verdriet en groeit de weemoedige vreugde om al het mooie.
Tijd heelt, niet alles, maar tijd heelt.
Ik kan het weten...

Kaarsje

Extra kaarsje voor Emiel vandaag.

6

Reeds 6 jaar dag op dag, uur op uur, dat Brigitte overleden is.
Er is veel en er is weinig gebeurd in die tijd maar het belangrijkste is dat Brigitte nog steeds verder leeft in vele harten. Ik zie het aan de regelmatige bezoekers op haar website en haar blog.
Zoals men zegt, je sterft maar als niemand nog aan je denkt.
Brigitte zal nimmer sterven...

Foto's van haar laatste levensjaar.
Heel ziek maar nog altijd vol goeie moed en aanstekelijk optimisme.

Of zoiets.

Ik zou eens willen 100 dagen slapen.
100 dagen slapen en wakker worden.
Wakker worden met een wereld in vrede.
Mijn wereld in vrede.
Of zoiets...

Help

Kinderen confronteren doordat ze eerlijk en onbevangen zijn.

Omdat ze het mooie zien en zich geen onnodige vragen stellen.

Vragen die geluk in de weg staan, schoonheid verdoezelen.

Bleef iedereen maar kind.

Help.

Goed

Ooit komt alles goed,
gewoon omdat het moet.
Met wat moed.

Best

Je kan maar je best doen.
Meer niet, zelfs al zou je willen.

...

De ziel reist te voet.

Ooit...

We blijven altijd reizen,
welke reis is ooit gedaan?

Maar even

De vergankelijkheid, de vergankelijkheid van het leven.
We zijn hier maar even. We weten niet hoe we hier geraakt zijn en we weten niet hoe we hier zullen verdwijnen. We weten wanneer we hier gekomen zijn maar we weten niet wanneer we zullen vertrekken. We kunnen dat laatste enkel weten als we reeds vertrokken zijn maar kan dat dan nog wel?
Allemaal dingen om vandaag te leven, met laagten en hoogten.
Het is al mooi als het gemiddelde boven nul zit.
Liefst wat meer dan wiskundig voldoende is.

Zin en Zen

Bestaat er iets hierna? Is er een hiernamaals dus.
Wat is de zin, de onzin, de reden dat we leven.
Allemaal dingen die bij Allerheiligen en Allerzielen passen.
Ik ben er nog niet uit, ik wil dat we dan toch voor iets tussen geboorte en overlijden hier zijn, hier geweest zijn. Maar is dat zo? Wie hardnekkig beweert dat er niets is hierna heeft evenveel gelijk of ongelijk als iemand die denkt dat er wel iets is.
Beide partijen hebben geen bewijzen, begrijpen het universum te weinig maar zoals steeds, die met het grootste bakkes menen gelijk te hebben.
Geef mij maar mijn twijfel daaromtrent. Het enige wat zeker is.
Dat heb ik voor op diegenen met vermetele zekerheden.
Zen.

Sommige

Sommige dagen vergeet je liefst zo snel mogelijk.

Andere blijf je onthouden je leven lang.

Deels correct

Apen zijn edele dieren, een eer om daarvan af te stammen.

Nog een geluk dat Darwin Trump niet kende.

We waren er zo goed niet van af gekomen.

Teveel

Wat teveel van deze soort in de wereld...

Dat en agenda- en blogtoeristen 😜.

Beelden

Fantasie schept beelden die anderen niet zien.

Soms ben ik op weg maar ik weet niet waarheen

Mooie avond

Vandaag een mooie dag georganiseerd voor wat vrienden.

Afgesloten met een mooi zicht over de velden.

Daarvoor alleen al doe je zoiets...

Weg

Toen ik deze namiddag mijn gras aan het maaien was dacht ik hoe het hier vroeger was, toen Brigitte hier nog woonde. Het is hetzelfde huis nu, dezelfde tuin, wat minder keurig dat wel maar het is wat het vroeger was. Maar toch is het niet hetzelfde. Ik heb me lang de instandhouder gevoeld van wat ooit van ons twee was. Brigitte was er niet meer en ik moest het in stand houden, voor het -onmogelijke- geval dat ze zou terugkeren. Dat maakte ik mezelf toen wijs. Ik had haar beloofd dat ik mijn best ging doen, om haar wat meer vrede met haar lot te geven net voor ze stierf omdat ze dan wat geruster was. Heb dat ook altijd consequent gedaan, ik kom mijn beloften na. Altijd.
Maar sedert enige tijd, weet ik, voel ik, dat ik dit met iemand moet kunnen delen want anders is de ziel er uit en kan ik beter verdwijnen hier. Te groot voor mij alleen. Wie weet naar waar ik verdwijn, een andere plaats met wijdse zichten, ik kan wel aan iets denken. Wie weet worden hier dan wel andere mensen samen gelukkig. Zou best kunnen want het is een mooi huis, met een mooie tuin en een hemels uitzicht op de verten, de wolken, de zon die ondergaat.
Soms als ik het niet zo goed meer weet dan denk ik soms dat ik misschien beter met haar vertrokken was, om verder voor haar te zorgen.
Waar dat ook mag zijn.