Togo

De klok van mijn ouderlijke thuis staat sedert kort op mijn logeerkamer.

Het huis moet leeg want er komen nieuwe bewoners. Niemand van de kinderen had echt zin om die klok  mee te nemen maar ik vond het zonde om ze zomaar ergens in de wereld te laten verdwijnen. 

De uren die mijn pa bezig geweest is met het regelen van de looptijd van de slinger,

het ophalen van de gewichten die het mechanisme aandrijven ...

Maar vooral het rustgevende getik gaf de doorslag. Dat merk ik nu pas. 

Hoeveel herinneringen dit bij me los maakt. Niet dat die klok in mijn interieur past, compleet niet zelfs maar boven kan ze gerust haar leven in de familie verder zetten. 

Ze oogt er precies ook mooier dan vroeger thuis. Sentiment waarschijnlijk.

Waar ik vroeger bijna nooit in mijn logeerkamer kwam ben ik er nu elke dag een paar keer. 

Om te zien als het mechanisme goed werkt, de klok niet voor- of na ijlt en desgevallend wat fijn te regelen maar vooral om het rustgevende getik te horen. Ik laat de deur van de kamer boven open en als het heel stil is hoor ik het tot beneden. 

Daalt de rust neer tot beneden.

Jammer voor Togo.

Geruis

Eenvoud

Mensen die eenvoudige zaken niet eenvoudig kunnen uitleggen zijn ongelooflijk vermoeiend.
Ik verspil er mijn tijd en mijn energie niet meer aan, allebei verloren.
In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.

Vakantie

Als je van het leven houdt is het altijd vakantie.
Niet altijd een gemakkelijke vakantie, dat wel.

Behalve favorieten

De mooiste optie op een smartphone of een tablet is "Niet storen".
Behalve favorieten. Maar dat wist je al ;-)  .

Mijn treinspeelkameraadje ;-)

Mooie zomer

Met E. en C. die gaan vertrekken, verdwijnt er ook een beetje zomer.

Maar in mijn hoofd blijft het zomer.

Café

Als je met sommige mensen liever niet op café wordt gezien,

ga er dan niet mee om.

(P.K.J. T.)

Honderd, of was het duizend?

Elle Chante...

Colucha Luz

Het moet dit jaar in februari geweest zijn. Op een van mijn ondertussen talrijke vluchten naar Cuba.
Ze kwam van Londen en via Brussel vloog ze naar Cancun met tussenstop in Varadero. Ze was op het laatste moment ingecheckt op de zetel naast mij. Negen uur waren we elkaars buur en dat viel echt goed mee. Ze was van Brighton maar woonde in San Cristobal in Mexico, een zangeres, een mooie ook.
Eigenlijk is het fijn zo mensen te ontmoeten, onbekend voor elkaar maar honderduit vertellen, elkaar vertrouwen van het eerste moment, vertellen over je leven aan elkaar. Toen ik in Varadero afstapte om verder te reizen naar Cienfuegos nog snel elkaars facebookgegevens gewisseld. Nu en dan zien we elkaar nog eens op FB, praten we nog eens. Fijn. Wie weet zien we elkaar nog eens terug. Op een vlucht van Mexico naar Brussel. Of van Brussel naar Mexico. Who cares ;-)  .

35

Vandaag 35 jaar geleden gingen Brigitte en ik samen naar de kerk in een vrolijke stoet.
Reeds bijna vier jaar dat ze er niet meer is maar de herinnering aan een hele sterke persoon blijft intens. Maatjes voor het leven, hier of waar dan ook.

Een van die

Weer een van die momenten om vast te leggen. 

Zomerzon door de blinden op het terras, mooie muziek van internetradio Karma uit Istambul op de achtergrond en lekker buiten eten met Cecilia als kok op de Teppan Yaki. Heerlijk.

Balans tot en met. Meer moet dat niet zijn.

Ook niet minder eigenlijk.

Verschil

Je hoeft de wereld niet te veranderen om gelukkig te worden.

Het verschil maken kan al meer dan genoeg voldoening geven.

José

Het lijkt heel onwezenlijk maar dit is de gang van de wereld.
Gisteren was hij er nog, enthousiast, goedlachts en bourgondiër.
Vandaag plots niet meer, van het ene moment op het andere.
Een mooie dood noemt men dat, tja wat zeg je daarop.
De 23ste van komende maand gingen we normaal opnieuw samen eten met ons 5.
Zoals we dat een keer of 5 doen in het jaar sedert Brigitte overleden is.
Het was haar favoriete oom die haar, toen ze ziek was, wekelijks verraste met
zelfgedraaid ijs, haar favoriete dessert of een topgerechtje uit Ernestine.
Ook dat is het leven, plan niet teveel vooraf, stel niet teveel uit.
Geniet van elk moment dat je samen kunt hebben.
Het ga je goed José, we zullen je missen.
Ik zal je missen.

Tiempo y silencio

Mijn huis is vol en ik ben er vol van.
Una casa en el cielo, un jardin en el mar.

Pretentie

Het probleem bij pretentie is dat je niet beseft hoe ver je naast je schoenen loopt.

Effenaf zielig maar mijn probleem niet.

Pffffff, ik heb wel wat anders te doen.

75

Ik heb 75 mails in mijn persoonlijke mailbox. Mails die ik om een of andere reden niet in de virtuele prullenmand kan deponeren. Ik reken dan nog de mails niet mee die in themamappen ondergebracht zijn. Dan zit ik een pak boven de 100, 200, 300.

Ik maak even de vergelijking met fysiek tastbare brieven van vroeger. Zou ik er eigenlijk ooit zoveel bewaard hebben? En waarom niet dan wel? Ze leken wel belangrijker dan de elektronische berichten van nu. Waarom bewaarde ik die dan niet?

Misschien omdat mails geen plaats nemen, omdat ze heel overzichtelijk te bekijken zijn?

Toch is het niet hetzelfde. Om een brief te schrijven of te lezen nam je de tijd, lette je op taal, zinsbouw en spelling. Allemaal veel minder voor mails. Soms is dat jammer. 

Een brief uit je postbus halen was altijd spannend, kijken wie de afzender was, met een mes of papiersnijder de omslag openen, enz. .

Vreemd, veel waardevoller eigenlijk, maar waarschijnlijk niet "snel" genoeg voor deze tijd waarin we precies van langs om meer onszelf proberen voorbij te steken. Het heeft voor een stuk te maken met ingebouwd respect voor communicatie en de correspondent.
Ook jammer.

Voorbij

Als er nu echt iets aan mij voorbij gaat dan is het al die drukte omtrent voetbal en de rode duivels.

Ik denk dat het grootste deel van die fanaten ook denkt dat de rode duivels de ideale nieuwe ministers voor een federale regering zouden zijn. Zoals er daar over geleuterd wordt. Als een van die voetballers een scheet laat wordt dat meteen geanalyseerd in een gaschromatograaf...

Pffffffff

Respect

Ramassons les douilles.