Drang

Ik denk dat er in ieder mens een drang bestaat om uit te munten in iets.
Bij de ene al exclusiever dan de andere. De aard van dat uitmunten wordt, denk ik,
bepaald door hoe de mens in elkaar zit.
Is het een solitair en wil hij/zij dat ook beklemtonen in het uitmunten in iets niet alledaags.
Is het een kuddebeest en volstaat het om in veilige groepsidealen uit te munten.
Is het een creatief iemand dan wil hij uitmunten in iets waar een ander normaal niet aan denkt
en ga zo maar door. Vul het ook eens voor jezelf in.
Maar ieder wil ooit zijn "Moment of Glory".
Sowieso kom je in onze -Westerse- samenleving toch 2 maal in de gazetten.
De eerste keer als je geboren wordt, de tweede maal als je sterft.
Vroeger was dat drie keer want toen kwam je nog eens in de krant als je trouwde.
Uitzonderingen niet te na gesproken, tijden veranderen natuurlijk.
Maar de drag om uit te munten blijft.
Uitblinken, excelleren, onderscheiden,
overtreffen, schitteren, uitsteken,
voorbijstreven...
Kies maar.

Monster

Met de mooie zon en nog 6 graden snel even met de Ducati gaan rijden.
M'n Italiaan geeft me toch dat tikje meer adrenaline dan de twee Harley's.
Het verschil tussen rijden en cruizen. Alhoewel die NightRod... en de FortyEight dan.
Eigenlijk een soort heilige drievuldigheid als ik er goed over nadenk.
Ze vullen elkaar perfect aan maar wie is wie?
De Ducati is de geest in elk geval ;-)

Wachtzaal

Soms vergelijk ik dit leven met een wachtzaal.
Het enige wat ik niet weet is op wát we juist wachten.
Wie weet wachten we misschien wel gewoon op niets.
Dan maken we beter iets van dat wachten op niets.

Mooie zondag

Koud en warm in mijn hart.

Net terug van 100km met mijn nieuwe brommer door zon, wolken, miezerige regen,
opnieuw wolken, wind, regen. Gaan kijken naar de zee op mijn vertrouwde plekje.
Even bijpraten met Brigitte. Vragen hoe het met haar gaat, zeggen hoe ik haar mis.
Kijken naar de onstuimige zee en de meeuwen die spelen op de wind.
Weg van de wereld. Alleen met de natuur en zijn elementen.
Voelen dat je leeft omdat het je botten belaagt, in je opnemen wat mooi is en blijft hangen.
Even gestopt om m'n handen en knieën wat te warmen. In de Lanterfanter, men kent me daar een beetje. Die gast met z'n moto die nu en dan eens stopt. Soms alleen, soms niet.
Niemand die weet waar hij vandaan komt, niemand die weet waar hij naartoe rijdt.
Met het meisje achter de bar wat gepraat over van alles en nog wat.
"Nog een goed weekend en tot ziens". Meer moet dat niet zijn om je geest te zuiveren.
Daarna weer op weg. Geplande doelloosheid.
Meer hoef ik niet meer.
Ik voel me goed zo.

Kwast

Een verfkwast is geen flauwe plezante schilder.
Maar eigenlijk zou dat wel kunnen.

Hôtel des Caravelles

Veel mensen zouden het leven beter wat lichter opnemen als ik zo rond me kijk en zie hoeveel problemen eigenlijk bijna onbestaande zijn als je de lichtheid ervan beschouwt.
Die ondraaglijke lichtheid van het bestaan.
Hier past nu "Hôtel des Caravelles" van Julien Clerc bij (*).
Over hoe mooi het leven wel kan zijn.
Hoe mooi het zijn kan zijn.
Zou kunnen zijn.
Zou moeten zijn.
Is.

(*) Op dat liedje wil ik de kerk uitgedragen worden als ik ooit eens sterf ...
Morgen, volgende week, volgend jaar, op mijn honderdste ;-)

Valentijn

Vandaag Valentijn.
Feest of feestdag van de verliefden.
Mensen die elkaar graag zien. Echt graag zien, wat er ook gebeurt.
Van die liefde die duurt, langer dan een uur, een dag, een week, een maand, een jaar.
Van liefde die niet alleen feesten maar vooral stormen overwint.
Ik las erover in een magazine. Iets heel ontroerend omdat het zo basic was.
De reporter sprak over wat liefde was met iemand die eigenlijk heel nuchter was in dat soort zaken. Ik herkende mezelf voor een stuk.
Het kwam erop neer dat liefde tussen mensen veel moet doorstaan en dat de kracht van de liefde tussen 2 mensen was dat ze alle stormen kon overwinnen.
Maar wat me het meest trof was de eindconclusie van die heel nuchtere persoon.
"Als je elkaar echt graag ziet en een van de twee sterft, dan heeft diegene die achterblijft veel verdriet." Zo simpel gesteld, zo basic. Maar zo is het.
Niet meer en niet min.
Veel verdriet.

One Love

Magistraal.
Mary J., my kind of girl.
En dan die riffs van The Edge...
Kippenvel.

Druk

Amai, druk op mijn blog vandaag.
95 pageloads dixit mijn logspy ;-)

Sneeuwzicht

De natuur en onze tuin zijn nu net zo mooi als de laatste week dat Brigitte hier was.
Het terras en de toegevroren vijvers,de tuin, de weiden, de landerijen, alles ondergesneeuwd en daarop een felle zon in een staalblauwe hemel.
Het waren de laatste beelden die Brigitte in haar toestand tussen waken
en slapen van de hoge doses morfine vanuit haar relaxzetel zag.
Als je haar zo zag dan leek ze tevreden, met een glimlach op haar gezicht.
Het deed haar ogenschijnlijk goed om zoveel moois als afscheid te aanschouwen.
Een beeld dat ik ongetwijfeld steeds zal oproepen als ik ook maar ergens sneeuw zie.
Maar daarbij ook van langs om meer de glimlach om haar mond.
Alsof ze zei : "het is goed geweest"...

Schoon feest

Gent lichtstad, schoon feest, raar volk (merci Herr V.)

Identiteit

Langzaam maar zeker krijgt iedereen er een identiteit bij of als je het omkeert, verliest men z'n identiteit.
Ik heb het over een e-mailadres. Want zonder e-mailadres ben je langzaam maar zeker onbereikbaar in onze maatschappij. Zonder e-mailadres krijg je niet alleen van langs om minder info maar je wordt door het gebrek aan een e-mailadres ook d'office uitgesloten op allerhande sociale netwerken zoals Twitter en Facebook. Niet dat je zonder niet kunt leven natuurlijk.
Het aanvoelen ván en het contact mét de wereld kan op vele wijzen.
Een beetje zoals het vroeger eerder intellectueel stond om geen TV te hebben staat het nu soms nog chic om niet mee te doen aan de e-communicatie. Elk zijn goesting natuurlijk en er bestaat altijd een best-of-both-worlds.

Ik volg

Ik heb geen vlag die ik volg.
Alleen de zon volg ik.
I follow the sun.

Een jaar

Precies een jaar geleden hebben we met 60 vrienden Brigitte begeleid op haar laatste reis naar de oneindigheid van de zee. Eigenaardig, precies dezelfde weersomstandigheden als toen. Eerst weken storm op zee waardoor alles opnieuw en opnieuw moest uitgesteld worden en dan plots die eerste mooie winterdag met stralende zon. Bitter koud maar zo intens.
De omstandigheden die Brigitte ongetwijfeld zelf gekozen had.


Klik voor een impressie.

Leven

Mijn knieën en mijn gezicht zijn bevroren van door de hagelregen te rijden.
Mijn nieuwe brommer is nu echt gedoopt.
Thuis al mijn natte kleren in de wasmachine en lekker warm nieuw goed aan.
Een Zweedse borrel en dicht bij de haard met op de achtergrond klavierconcert nr 5 in f, BWV1056 van J.S. Bach gebracht door Murray Perahia en The Academy of St Martin in the Field.
En ik voel dat ik leef.

Speaking in tongues, speaking in Powerpoints.

Christelijke glossolalie of christelijke glossolalia, ook wel 'spreken in tongen', 'tongentaal' of 'klanktaal' genoemd, is een verschijnsel binnen het christendom. Het wordt in het Nieuwe Testament genoemd als één van de gaven van de Heilige Geest (1 Korintiërs 12) en als een teken dat men gelovig is (Marcus 16:17). Het is een spreken in een voor de spreker onbekende taal. De gave kwam volgens de teksten uit het Nieuwe Testament bij de eerste kerk veelvuldig voor. Zo spraken allen in tongen bij de uitstorting van de Heilige Geest (het Pinksterfeest), met als resultaat dat tientallen internationale toehoorders over "Gods grote daden" in hun eigen taal of dialect hoorden. Het spreken in tongen werd gezien als een gebeurtenis waardoor de Heilige Geest zich manifesteerde (Handelingen 10:44-46).

Dat is dus de uitleg. Het wordt heden ten dage ook nog wel gezien en gehoord bij bepaalde sterk gestoorde sekten in het zuiden van de States en volgelingen ervan. Zij zien er een summum van geloof en gelovig zijn in.
Omgetwijfeld omdat geen kat kan verstaan welk soort onzin uitgebraakt wordt.

Dat is ook een van de technieken die consultancy bureau's zoals bvb Accenture en consoorten gebruiken. Zoveel onzin uitkramen dat geen kat er zijn jongen in terug vindt.

Daar is het niet "spreken in tongen" of "speaking in tongues" maar spreken in Powerpoints.
Als je zo'n pipo's binnenhaalt dan weten ze eigenlijk niets te vertellen wat je niet al weet. Alleen verstaan ze de kunst om alles te vertellen in Powerpoint-presentaties van tientallen en nog eens tientallen slides. Zoveel dat je er in slaap van moet vallen en denkt "ik zal ze maar gelijk geven want dan stopt dit misschien."
Ook het continu te pas en te onpas gebruiken van Engelse termen om het iets geleerder te doen klinken is een must. Pas op, ze krijgen het verkocht...

Laatst moest ik daar eigenlijk erg mee lachen toen ik met een hyperfunctionele consultacy-madam geconfronteerd werd die voortdurend aan het spreken was over de "top down approach" van de zaak. Uiteindelijk een ongelooflijk saai wijf met ongetwijfeld een even ongetwijfeld saaie vent (ze was getrouwd).
Ik zag ze 's avonds voor hun kunsthaard communiceren in powerpoint voorstellingen met enkel krachtlijnen en toen ze eindelijk naar bed gingen vroeg ze ongetwijfeld aan haar vent die op zijn rug lag met een powerpoint erectie: "Zal ik vanavond weer een top down approach doen?"
Speaking in tongues. Nog steeds van deze wereld.
Enkel gestoorden die het geloven.

Armoede

Kansarmoede is een gebrek aan mogelijkheden om zelf tot een zelfontplooïng te komen die voor anderen mogelijk is. Vaak is het te wijten aan opvoeding en alles wat die opvoeding kan beïnvloeden of in de weg staan. Bijvoorbeeld waar ben je geboren, denk maar aan arm Afrika waar de eerste en enige zorg is om niet om te komen van de honger. Best begrijpelijk daar daardoor veel van je kansen voor eeuwig en altijd verkeken zijn.
Maar je mag het ook niet altijd ver van je deur zoeken. Kansarmoede kan ook te maken hebben met een soort georganiseerde domheid, een soort georganiseerd meerwaardigheidscomplex waardoor je de essentie van de wereld niet meer vat. Daarvoor hoef je zeker niet naar een ander continent te gaan. Neen, niet naar een ander land. Zelfs niet naar een ander taalgewest.
Neem nu bijvoorbeeld...

Zon, 6-7 Beaufort, HD 48...

Als dat kon

Als dat kon zou ik nog even met je willen praten.
Zo'n verhaaltje "voor-het-slapengaan" vertellen dat nergens op sloeg.
Of zo'n flauwe mop die zo hilarisch was dat je er altijd mee kon lachen.
Als dat maar even kon.