Liever vriend voor het leven dan redder in de nood.
Dat soort heldendom is meestal geen lang leven beschoren.
14.8.11
Nuchter
Ik weet dat ik soms ongelooflijk sec en nuchter kan zijn.
Zodat het soms met sarcasme verward wordt, wat het wel niet is.
Ik ga meestal voorbij de euforie, voorbij de zinsbegoocheling.
Doet helemaal geen pijn, is heel duidelijk.
Alsof je in de mistbank van het menszijn toch kilometers ver kunt kijken.
Voorbij de illusies van romantiek en de zekerheid van wat nabij is.
Het stoort me niet, het sterkt me alleen.
Jammer dat het me soms kwalijk genomen wordt.
Maar dan is het misschien ook maar zo.
Zodat het soms met sarcasme verward wordt, wat het wel niet is.
Ik ga meestal voorbij de euforie, voorbij de zinsbegoocheling.
Doet helemaal geen pijn, is heel duidelijk.
Alsof je in de mistbank van het menszijn toch kilometers ver kunt kijken.
Voorbij de illusies van romantiek en de zekerheid van wat nabij is.
Het stoort me niet, het sterkt me alleen.
Jammer dat het me soms kwalijk genomen wordt.
Maar dan is het misschien ook maar zo.
12.8.11
11.8.11
G
Meer nog dan de G7 is het de G3 die de wereld regeert.
Net zoals in het verhaal van de wetten van ellende die allen te herleiden zijn tot de eerste wet (als je een boterham laat vallen op het strand is het steeds met de kant van de confituur in het zand) zijn ook alle wereldlijke wetten te herleiden tot de primaire wet van de G3.
Dat ze daar niet vroeger aan gedacht hebben.
Ging veel werk gespaard zijn.
Net zoals in het verhaal van de wetten van ellende die allen te herleiden zijn tot de eerste wet (als je een boterham laat vallen op het strand is het steeds met de kant van de confituur in het zand) zijn ook alle wereldlijke wetten te herleiden tot de primaire wet van de G3.
Dat ze daar niet vroeger aan gedacht hebben.
Ging veel werk gespaard zijn.
10.8.11
Very Zen
Ik voel me "very zen" vandaag.
In balans met mezelf, in balans met mijn omgeving, in balans met mijn verlies, in balans met mijn aanvaarding, in balans met mijn verwondering, in balans met mijn vragen, in balans met mijn weten, in balans dus.
Eergisteren kocht ik een CD-box met 35 CD's met "Violin Masterworks". Noem me een vioolconcerto en ik heb het nu (en ik had er al veel).
De nieuwe die ik ontdekte hebben mijn voorbije 48 uur gevuld met tevredenheid en ontroering, met emotie en blijdschap. Deze morgen besloot ik het goeie weer snel mee te nemen en nam ik wat verlof in de namiddag.
Met de Ducati, mijn felle Italiaan (alhoewel, het kan ook een felle Italiaanse zijn denk ik) gewoon de baan opgetrokken. Eerst naar Kortrijk en wat gepraat in alle ernst en vooral in alle onzin met mijn goeie vrienden Dirk en Bertus. Dan naar Bellegem platse om op een terras een te drinken met de scouts van "de vrienden van de poëzie" die een fietstocht aan het voorbereiden waren (als je een beetje geld hebt duw je niet meer zelf ;-) ) Hen een beetje begeleid maar op het mooie stuk "downhill" tussen Bellegem en Rollegem niet kunnen weerstaan aan de adrenalinekick van het volle bak accelereren en hen maar achtergelaten wetende dat ze ook plezier hadden. Snel naar mijn hometown, naar de supermarkt, de rest van mijn ingrediënten voor mijn etentje van vanavond gekocht. Vriendelijke mevrouw aan de kassa met gevoel voor humor.
Motor op stal ("aaike motor" zou Louis zeggen) en in de keuken alles gesneden en voorbereid zodat ik alles klaar had tegen 19h want beloofd aan persoonlijke lijfartse M. alles te demonstreren van de ondertussen hilarisch bekende sauce armoricaine. Nog even wat weg en weer gechat en gelachen met V., bezeten C. uit K.. Nu dit alles neerschrijven met behoorlijk luid op de achtergrond (de voorgrond) het adagio uit het vioolconcerto No. 1 in B flat Major, K207 van Wolfgang Amadeus Mozart (voor de kenners).
M. (niet uit James Bond) die me belt om te zeggen dat ze binnen 5 minuten aan de deur staat voor "the proof is in the taste of the Armorican Sauce).
In balans, alles in balans.
Zelfs moesten er fouten in staan.
Alles in balans.
Zen, very Zen.
In balans met mezelf, in balans met mijn omgeving, in balans met mijn verlies, in balans met mijn aanvaarding, in balans met mijn verwondering, in balans met mijn vragen, in balans met mijn weten, in balans dus.
Eergisteren kocht ik een CD-box met 35 CD's met "Violin Masterworks". Noem me een vioolconcerto en ik heb het nu (en ik had er al veel).
De nieuwe die ik ontdekte hebben mijn voorbije 48 uur gevuld met tevredenheid en ontroering, met emotie en blijdschap. Deze morgen besloot ik het goeie weer snel mee te nemen en nam ik wat verlof in de namiddag.
Met de Ducati, mijn felle Italiaan (alhoewel, het kan ook een felle Italiaanse zijn denk ik) gewoon de baan opgetrokken. Eerst naar Kortrijk en wat gepraat in alle ernst en vooral in alle onzin met mijn goeie vrienden Dirk en Bertus. Dan naar Bellegem platse om op een terras een te drinken met de scouts van "de vrienden van de poëzie" die een fietstocht aan het voorbereiden waren (als je een beetje geld hebt duw je niet meer zelf ;-) ) Hen een beetje begeleid maar op het mooie stuk "downhill" tussen Bellegem en Rollegem niet kunnen weerstaan aan de adrenalinekick van het volle bak accelereren en hen maar achtergelaten wetende dat ze ook plezier hadden. Snel naar mijn hometown, naar de supermarkt, de rest van mijn ingrediënten voor mijn etentje van vanavond gekocht. Vriendelijke mevrouw aan de kassa met gevoel voor humor.
Motor op stal ("aaike motor" zou Louis zeggen) en in de keuken alles gesneden en voorbereid zodat ik alles klaar had tegen 19h want beloofd aan persoonlijke lijfartse M. alles te demonstreren van de ondertussen hilarisch bekende sauce armoricaine. Nog even wat weg en weer gechat en gelachen met V., bezeten C. uit K.. Nu dit alles neerschrijven met behoorlijk luid op de achtergrond (de voorgrond) het adagio uit het vioolconcerto No. 1 in B flat Major, K207 van Wolfgang Amadeus Mozart (voor de kenners).
M. (niet uit James Bond) die me belt om te zeggen dat ze binnen 5 minuten aan de deur staat voor "the proof is in the taste of the Armorican Sauce).
In balans, alles in balans.
Zelfs moesten er fouten in staan.
Alles in balans.
Zen, very Zen.
4.8.11
Kommer en kwel
Nee, het leven is niet enkel kommer en kwel.
Het leven is wat je er zelf van maakt. Vooropgesteld dat je in een eerder voortvarende wereld als de onze hier leeft. Het is meestal zo goed of zo kwaad als je zelf wil. Als je er zelf wilt voor doen.
Er zijn mensen die veel tegenslagen hebben en er toch nog het beste van maken. Er zijn ook mensen die weinig tegenslagen hebben maar deze dan zo uitvergroten dat het een leven vol kommer en kwel lijkt. Bij nader inzicht is dit meestal maar een verlangen, een kreet naar aandacht.
"Kijk eens hoe erg mijn leven is", "kijk eens wat ik nu meemaak", "heb medelijden met mij", "help mij". Dit soort mensen kun je niet helpen want de enige hulp die ze kunnen gebruiken moet vanuit hen zelf komen. En dat is meestal niet te verwezenlijken.
Bon, ter illustratie van bovenstaande, de batterij van mijn Ducati was leeg doordat het alarm al te lang aanlag zonder ermee te rijden (met de moto, niet het alarm) maar doordat ik een batterijlader heb aangelegd start het monster weer gelijk de beesten: YES, sla de straat Jaak (hit the road Jack).
Het leven is wat je er zelf van maakt. Vooropgesteld dat je in een eerder voortvarende wereld als de onze hier leeft. Het is meestal zo goed of zo kwaad als je zelf wil. Als je er zelf wilt voor doen.
Er zijn mensen die veel tegenslagen hebben en er toch nog het beste van maken. Er zijn ook mensen die weinig tegenslagen hebben maar deze dan zo uitvergroten dat het een leven vol kommer en kwel lijkt. Bij nader inzicht is dit meestal maar een verlangen, een kreet naar aandacht.
"Kijk eens hoe erg mijn leven is", "kijk eens wat ik nu meemaak", "heb medelijden met mij", "help mij". Dit soort mensen kun je niet helpen want de enige hulp die ze kunnen gebruiken moet vanuit hen zelf komen. En dat is meestal niet te verwezenlijken.
Bon, ter illustratie van bovenstaande, de batterij van mijn Ducati was leeg doordat het alarm al te lang aanlag zonder ermee te rijden (met de moto, niet het alarm) maar doordat ik een batterijlader heb aangelegd start het monster weer gelijk de beesten: YES, sla de straat Jaak (hit the road Jack).
3.8.11
32 jaar geleden omstreeks 15h30
Is het leven eerlijk?
Nee, de wereld heeft niets met eerlijk en rechtvaardig te maken.
Dat maken we ons maar wijs als het ons goed gaat, of als het ons goed uitkomt.
Van de 3 mensen op de foto hierboven ben ik de enige die nog leeft.
Brigitte werd net 54, haar pa amper 49.
Is dat eerlijk? Nee. Is dat rechtvaardig? Nee.
Mag, moet ik van geluk spreken dat ik nog leef?
Niemand die het weet.
Die het kan weten.
30.7.11
26.7.11
22.7.11
15.7.11
Het geheel en de delen
Je kunt altijd wel iets moois vinden in je leven.
Is het geheel niet wat je ervan wenst dan zijn er vast delen ervan die je graag hebt. Zijn er delen die je niet graag hebt dan is het geheel misschien wel mooi. Fixeer je op wat mooi is. Het scheelt een stuk.
Is het geheel niet wat je ervan wenst dan zijn er vast delen ervan die je graag hebt. Zijn er delen die je niet graag hebt dan is het geheel misschien wel mooi. Fixeer je op wat mooi is. Het scheelt een stuk.
13.7.11
11.7.11
10.7.11
9.7.11
Drogen en laven
Tomaten in de oven om te drogen, rauwe ham in de oven om crispy te worden.
Vanavond Tarte Tatin van gedroogde tomaat en Mozarella en daarna Noix St Jacques of bedje van zeewier met Tagliolini, gedroogde tomaat en Parmesan.
Straks met de brommer naar de zee en daarna de dorstigen laven in "De Lanterfanter" of in "De Gevallen Engel"?
Pfffff, 't leven kan lastig zijn.
Vanavond Tarte Tatin van gedroogde tomaat en Mozarella en daarna Noix St Jacques of bedje van zeewier met Tagliolini, gedroogde tomaat en Parmesan.
Straks met de brommer naar de zee en daarna de dorstigen laven in "De Lanterfanter" of in "De Gevallen Engel"?
Pfffff, 't leven kan lastig zijn.
7.7.11
Dag op dag...
Dag op dag 1 jaar geleden.
Foto genomen bij Brigitte en Freddy B. door Brigitte S..
Brigitte amper 5 maand voor ze stierf.
Ongeneeslijk ziek en nog zo levenslustig.
Voorbeeld voor velen.
Met veel kleiner kwalen...
Foto genomen bij Brigitte en Freddy B. door Brigitte S..
Brigitte amper 5 maand voor ze stierf.
Ongeneeslijk ziek en nog zo levenslustig.
Voorbeeld voor velen.
Met veel kleiner kwalen...
5.7.11
1.7.11
Gewoon worden
Je kan veel gewoon geworden.
Je kan veel gewoon leren worden.
Je kan leren alleen te zijn, je kan leren met veel te zijn,
je kan leren niet bang te zijn, je kan zoveel leren gewoon worden.
Maar leren niet eenzaam te zijn is zo moeilijk omdat het je telkens overvalt. Telkens als je het niet verwacht, telkens als je denkt er wat over te zijn. Dan komt het gemis je telkens vertellen dat je eigenlijk eenzaam bent. Hoezeer je het ook probeert te verbergen, hoezeer je het ook probeert te ontwijken, hoezeer je het ook probeert te ontlopen.
Ik rij maar eens met de motor naar de zee.
Om niet alleen te zijn.
Ik mis je zo.
Was je maar hier.
Je kan veel gewoon leren worden.
Je kan leren alleen te zijn, je kan leren met veel te zijn,
je kan leren niet bang te zijn, je kan zoveel leren gewoon worden.
Maar leren niet eenzaam te zijn is zo moeilijk omdat het je telkens overvalt. Telkens als je het niet verwacht, telkens als je denkt er wat over te zijn. Dan komt het gemis je telkens vertellen dat je eigenlijk eenzaam bent. Hoezeer je het ook probeert te verbergen, hoezeer je het ook probeert te ontwijken, hoezeer je het ook probeert te ontlopen.
Ik rij maar eens met de motor naar de zee.
Om niet alleen te zijn.
Ik mis je zo.
Was je maar hier.
Abonneren op:
Posts (Atom)





