27.6.11
23.6.11
The Matrix 4
Net 3 dagen meegespeeld in een soort sequel van de Matrix films.
Locatie: het voormalige Oost-Duitsland op zo'n 30km van Dresden.
Compleet met een protestantse dominee, een geheimzinnige Engelse met de obligate bijhorende hoed, een verbitterde West-Vlaamse aannemer die uitgeweken is naar Parijs, een landhuis dat blijkbaar nog gebruikt werd door Goebbels voor megafeestjes met gewillige actrices, een hotel met kamers ter grootte van een groot appartement voor de prijs van een tent op een camping, een terugreis met een hemel donkerder dan de hel, vind het zelf maar uit : het was er ...
Je ziet de koude oorlog zo weer voor je geest verschijnen.
Om maar the zwijgen van de schaduwwereld die met geblindeerde helicopters de weerstand probeert te vinden (dafdafadafdafdaf ;-)). Ik moet die energieconcentrator (6 koperbuizen voor de leken) trouwens dringend eens proberen.
Jammer dat er een onschuldig slachtoffer gevallen is.
Neo zelve.
Locatie: het voormalige Oost-Duitsland op zo'n 30km van Dresden.
Compleet met een protestantse dominee, een geheimzinnige Engelse met de obligate bijhorende hoed, een verbitterde West-Vlaamse aannemer die uitgeweken is naar Parijs, een landhuis dat blijkbaar nog gebruikt werd door Goebbels voor megafeestjes met gewillige actrices, een hotel met kamers ter grootte van een groot appartement voor de prijs van een tent op een camping, een terugreis met een hemel donkerder dan de hel, vind het zelf maar uit : het was er ...
Je ziet de koude oorlog zo weer voor je geest verschijnen.
Om maar the zwijgen van de schaduwwereld die met geblindeerde helicopters de weerstand probeert te vinden (dafdafadafdafdaf ;-)). Ik moet die energieconcentrator (6 koperbuizen voor de leken) trouwens dringend eens proberen.
Jammer dat er een onschuldig slachtoffer gevallen is.
Neo zelve.
21.6.11
19.6.11
Veer
Er is een veer gesprongen en daardoor wordt het nooit meer hetzelfde.
Zelfs al vind je een nieuwe veer.
Het is nooit dezelfde.
Zelfs al vind je een nieuwe veer.
Het is nooit dezelfde.
16.6.11
15.6.11
Sirop de Bêtises.
stom doet en
je wil dat
gevoel ook wel
eens hebben
koop dan eens
zo'n flesje siroop
om in een van je
drankjes te doen.
14.6.11
13.6.11
Paries Platse
Vandaag wordt mijn nichtje Stefanie 40 jaar.
Sifkie, zoals ik haar noem, wordt vandaag 40.
Ze woont samen met haar Georges op Paries Platse.
Waren er maar meer "Sifkies" zoals "Sifkie" in deze wereld.
Trots dat zij ook een van mijn mooie familie is.
Geppie Burtei Sifkie, vanwege Fliepkie.
Sifkie, zoals ik haar noem, wordt vandaag 40.
Ze woont samen met haar Georges op Paries Platse.
Waren er maar meer "Sifkies" zoals "Sifkie" in deze wereld.
Trots dat zij ook een van mijn mooie familie is.
Geppie Burtei Sifkie, vanwege Fliepkie.
12.6.11
La Motte au Bois
Ook culinair een aanrader.
Mooie landschappen doorkruist
maar tegen de avond lichte regen.
Haezebrouck viel daardoor in het water.
11.6.11
Avesnes sur Helpe
Mooie oldtimers voor de deur...
Parking voor de Night Rod alleen.
In totaal 230km. Van de kust het binnenland in.
Prachtig glooiend landschap met mooie kleuren.
Het hotel was een van de minste maar het
trouwfeest in het restaurant met de zingende
eigenaar was speciaal.
Net zoals de oldtimers op de parking van het hotel/motel.
Parking voor de Night Rod alleen.
In totaal 230km. Van de kust het binnenland in.
Prachtig glooiend landschap met mooie kleuren.
Het hotel was een van de minste maar het
trouwfeest in het restaurant met de zingende
eigenaar was speciaal.
Net zoals de oldtimers op de parking van het hotel/motel.
10.6.11
Fort Mahon Plage
Flauw cafeetje. Of is het een kerk?
Propere brommer om mee verder te rijden.
Veel volk op het strand.
200km waarvan de eerste 60km in de regen.
In Wissant 's middags iets gegeten in afwachting
van iets minder water.
Na de middag langs de kust verder naar beneden
gereden in steeds meer en meer zon.
Ter hoogte van Berck Plage een carwash binnen gereden
om met een propere brommer toe te komen.
Bemerk de poetsvod die droogt op de uitlaat.
Propere brommer om mee verder te rijden.
Veel volk op het strand.
200km waarvan de eerste 60km in de regen.
In Wissant 's middags iets gegeten in afwachting
van iets minder water.
Na de middag langs de kust verder naar beneden
gereden in steeds meer en meer zon.
Ter hoogte van Berck Plage een carwash binnen gereden
om met een propere brommer toe te komen.
Bemerk de poetsvod die droogt op de uitlaat.
9.6.11
Bergues
Aperitiefje in "De Vette Os" in Leisele
Mosselen met friet in Dunkerque
Terrasje "Chez les Ch'ti" in Bergues
140 rustige kilometers door o.a. De Moeren.
Mosselen met friet in Dunkerque
Terrasje "Chez les Ch'ti" in Bergues
140 rustige kilometers door o.a. De Moeren.
7.6.11
Meer en minder, minder en meer.
Vandaag meer dan gisteren maar minder dan morgen.
Vandaag minder dan gisteren maar meer dan morgen.
Vandaag minder dan gisteren maar meer dan morgen.
5.6.11
De zee
Vandaag is het precies 6 maand geleden dat Brigitte vertrokken is.
Naar waar? Ik weet het nog steeds niet, het blijft heel onwezenlijk.
Ik ben vanavond met de Night Rod naar de zee gereden om goeiedag te zeggen.
De zee is Brigitte's laatste rustplaats en dat is het enige tastbare wat ik heb van haar vertrek. Blij dat we dat samen besloten hebben. Een gewone begraafplaats blijft altijd wat droevig maar de zee is overal en stemt tot rust en geeft een beetje de wijdsheid van leven en sterven weer.
In haar laatste levensweken/dagen toen ze reeds in het stadium van aanvaarding gekomen was lachte ze zelfs dat ze zo misschien nog eens op het strand van Santorini zou zijn of op een ander Grieks eiland. Achteraf doet het me denken aan het gedicht dat de begrafenisambtenaar van de stad Oostende voorlas net voor hij de urne met de asse van Brigitte zachtjes in het water liet zakken.
Ook zo relativerend, helemaal niet droevig.
Ik ben naar Westende aan het Laureinsstrand geweest want daar kan ik tot op de dijk rijden tot heel dicht bij de zee. Het was kalm en de meeste toeristen waren reeds weg.
De zee was behoorlijk dicht bij de dijk en zo voelde ik Brigitte nog wat dichterbij.
Ben tot aan de reling gegaan en heb wat gekeken naar het zand, de golven en de meeuwen, wat nagedacht, wat gebabbeld met Brigitte.
Iedere dag nog zie ik haar tijdens haar laatste levensweek halfslapend maar glimlachend zitten kijken door het raam naar haar tuin, zie ik haar laatste uren in een film voorbijkomen, zie ik de verwonderde blik in haar ogen toen ze in mijn armen stierf, zie ik de lage winterzon op haar gezicht in het ziekenhuisbed waar ze vlak na haar doord opgebaard lag. Zie ik mezelf gewoon naast dat bed zitten, eigenlijk niet beseffend wat er gebeurd was.
Nee, je vergeet zoiets nooit. Weet ik zeker
Ik ben dan teruggereden langs Ramskapelle en ben gestopt in De Lanterfanter. De fietsers en dagjestoeristen waren al lang weg. Men kent me daar en ik voel me daar op mijn gemak. Heb zoals gewoonlijk een blonde Grimbergen van het vat gedronken. Gewoon aan de toog.
We kwamen daar vroeger vaak tegen een uur of 2 in de namiddag om iets te eten, in het hoekje achter het glas. Lekker in de zon en uit de wind. Zo rustig op het dorpsplein dan.
Enkel het geruis van de stilte met nu en dan een kerkklok er doorheen.
Ook dat zijn mooie herinneringen.
Enkel die herinneringen blijven en dat is mooi.
Naar waar? Ik weet het nog steeds niet, het blijft heel onwezenlijk.
Ik ben vanavond met de Night Rod naar de zee gereden om goeiedag te zeggen.
De zee is Brigitte's laatste rustplaats en dat is het enige tastbare wat ik heb van haar vertrek. Blij dat we dat samen besloten hebben. Een gewone begraafplaats blijft altijd wat droevig maar de zee is overal en stemt tot rust en geeft een beetje de wijdsheid van leven en sterven weer.
In haar laatste levensweken/dagen toen ze reeds in het stadium van aanvaarding gekomen was lachte ze zelfs dat ze zo misschien nog eens op het strand van Santorini zou zijn of op een ander Grieks eiland. Achteraf doet het me denken aan het gedicht dat de begrafenisambtenaar van de stad Oostende voorlas net voor hij de urne met de asse van Brigitte zachtjes in het water liet zakken.
Ook zo relativerend, helemaal niet droevig.
Ik ben naar Westende aan het Laureinsstrand geweest want daar kan ik tot op de dijk rijden tot heel dicht bij de zee. Het was kalm en de meeste toeristen waren reeds weg.
De zee was behoorlijk dicht bij de dijk en zo voelde ik Brigitte nog wat dichterbij.
Ben tot aan de reling gegaan en heb wat gekeken naar het zand, de golven en de meeuwen, wat nagedacht, wat gebabbeld met Brigitte.
Iedere dag nog zie ik haar tijdens haar laatste levensweek halfslapend maar glimlachend zitten kijken door het raam naar haar tuin, zie ik haar laatste uren in een film voorbijkomen, zie ik de verwonderde blik in haar ogen toen ze in mijn armen stierf, zie ik de lage winterzon op haar gezicht in het ziekenhuisbed waar ze vlak na haar doord opgebaard lag. Zie ik mezelf gewoon naast dat bed zitten, eigenlijk niet beseffend wat er gebeurd was.
Nee, je vergeet zoiets nooit. Weet ik zeker
Ik ben dan teruggereden langs Ramskapelle en ben gestopt in De Lanterfanter. De fietsers en dagjestoeristen waren al lang weg. Men kent me daar en ik voel me daar op mijn gemak. Heb zoals gewoonlijk een blonde Grimbergen van het vat gedronken. Gewoon aan de toog.
We kwamen daar vroeger vaak tegen een uur of 2 in de namiddag om iets te eten, in het hoekje achter het glas. Lekker in de zon en uit de wind. Zo rustig op het dorpsplein dan.
Enkel het geruis van de stilte met nu en dan een kerkklok er doorheen.
Ook dat zijn mooie herinneringen.
Enkel die herinneringen blijven en dat is mooi.
4.6.11
Warm
Vandaag was de rijwind op de motor zelfs niet afdoende tegen de warmte.
Het enige wat hielp was door de pleinfonteinen van Poeke platse rijden.
Volledig in de stijl van circus Pipo.
Het enige wat hielp was door de pleinfonteinen van Poeke platse rijden.
Volledig in de stijl van circus Pipo.
2.6.11
31.5.11
30.5.11
Lied van de sterren
De dag begint weer vroeg vandaag.
Het circus zet zijn tenten op het plein, wit en blauw.
De zandgrond viert weer feest vandaag.
Een kind verkent vol passie het terrein, ik denk aan jou.
Ik wou dat ik je even bellen kon.
Ik wou zo graag nog even met je praten.
Maar je bent al onderweg naar de zon.
Op zoek naar die ene plek onder de sterren.
Ik wou dat ik je even bellen kon.
Ik wou dat ik samen met je lachen kon.
Ik wou toch nog zoveel tegen je zeggen.
Maar jij lacht nu vast een eind weg in de zon.
En kijkt vannacht vol passie naar de sterren.
Ik wou dat ik samen met je lachen kon.
Ik wou dat ik samen met je lachen kon.
Ik wou dat ik je wakker maken kon.
Ik wou toch nog zoveel van je houden.
Maar je bent nu onderweg naar de zon.
Op weg naar je eigen plek tussen de sterren.
Ik wou dat ik je wakker maken kon.
Ik wou dat ik je wakker maken kon.
(Bart Herman)
Het circus zet zijn tenten op het plein, wit en blauw.
De zandgrond viert weer feest vandaag.
Een kind verkent vol passie het terrein, ik denk aan jou.
Ik wou dat ik je even bellen kon.
Ik wou zo graag nog even met je praten.
Maar je bent al onderweg naar de zon.
Op zoek naar die ene plek onder de sterren.
Ik wou dat ik je even bellen kon.
Ik wou dat ik samen met je lachen kon.
Ik wou toch nog zoveel tegen je zeggen.
Maar jij lacht nu vast een eind weg in de zon.
En kijkt vannacht vol passie naar de sterren.
Ik wou dat ik samen met je lachen kon.
Ik wou dat ik samen met je lachen kon.
Ik wou dat ik je wakker maken kon.
Ik wou toch nog zoveel van je houden.
Maar je bent nu onderweg naar de zon.
Op weg naar je eigen plek tussen de sterren.
Ik wou dat ik je wakker maken kon.
Ik wou dat ik je wakker maken kon.
(Bart Herman)
29.5.11
Onderweg
Ergens onderweg ben ik mijn geloof verloren.
Mijn geloof in goden, in opperwezens, in bovennatuurlijken, in meerderen, in meerderen dan de anderen.
Niet dat het me pijn gedaan heeft, integendeel.
Het verliezen van dat geloof was verlossend ondanks het feit dat het geloof zelf claimt verlossend te zijn.
De rest van mijn tocht is nu stukken ongecompliceerder, veel eenvoudiger.
Enkel geloven in mensen die mij dierbaar zijn.
Die het waard zijn in mijn hart te wonen.
Mensen van ver en mensen van dichtbij.
Maar toch in mijn hart.
(Herlezen en nog steeds goed bevonden)
Mijn geloof in goden, in opperwezens, in bovennatuurlijken, in meerderen, in meerderen dan de anderen.
Niet dat het me pijn gedaan heeft, integendeel.
Het verliezen van dat geloof was verlossend ondanks het feit dat het geloof zelf claimt verlossend te zijn.
De rest van mijn tocht is nu stukken ongecompliceerder, veel eenvoudiger.
Enkel geloven in mensen die mij dierbaar zijn.
Die het waard zijn in mijn hart te wonen.
Mensen van ver en mensen van dichtbij.
Maar toch in mijn hart.
(Herlezen en nog steeds goed bevonden)
26.5.11
25.5.11
32 jaar
32 jaar geleden op 25 mei gingen we samen naar het stadhuis om te trouwen.
Het was in de namiddag, met ouders, broers en zussen.
Een plezante plechtigheid, met veel humor en een etentje achteraf.
Het groot feest met familie en veel vrienden was gepland op 3 augustus daarna, na mijn eindexamens en net voor ik mijn legerdienst moest vervullen.
We huwden wat vroeger voor de wet, midden in de examens van mijn laatste jaar aan de hogeschool in Gent. Zo kon ik aanspraak maken op een plaats dichter bij huis voor mijn legerdienst, bij de Zeemacht in Oostende. Bij "de marine" zoals ze bij ons zeiden.
Toen reeds de zee, toen reeds Oostende. Wie van ons twee had toen gedacht dat de zee en Oostende nog een belangrijke rol ging spelen in ons leven.
De plaats van het afscheid.
Het was in de namiddag, met ouders, broers en zussen.
Een plezante plechtigheid, met veel humor en een etentje achteraf.
Het groot feest met familie en veel vrienden was gepland op 3 augustus daarna, na mijn eindexamens en net voor ik mijn legerdienst moest vervullen.
We huwden wat vroeger voor de wet, midden in de examens van mijn laatste jaar aan de hogeschool in Gent. Zo kon ik aanspraak maken op een plaats dichter bij huis voor mijn legerdienst, bij de Zeemacht in Oostende. Bij "de marine" zoals ze bij ons zeiden.
Toen reeds de zee, toen reeds Oostende. Wie van ons twee had toen gedacht dat de zee en Oostende nog een belangrijke rol ging spelen in ons leven.
De plaats van het afscheid.
24.5.11
Luc
Vandaag wordt Luc begraven.
Een echt sociaal en joviaal mens.
Zo'n mensen gaan altijd te vroeg heen.
Een echt sociaal en joviaal mens.
Zo'n mensen gaan altijd te vroeg heen.
21.5.11
Some guys have...
Deze morgen gevonden op mijn oprit.
De Granturismo S dan nog wel.
We gaan niet zeveren over een paard meer of min.
Als ge iets doet moet ge het goed doen.
17.5.11
1955
Ja, zo lang geleden reeds.
Of, nog maar zo lang. Wat is het allemaal relatief.
Een seconde, een minuut een uur, een dag, een week, een maand, een jaar, een eeuw.
Te snel voor intense momenten, te traag voor het saaie leven.
Vandaag veel sympathiebetuigingen gekregen. SMS, facebook, telefoon.
Jaja, zelfs vanop de het paaseiland.
Ik denk dat ik me gelukkig mag achten niet vergeten te zijn.
Maar zoals altijd haal je uit de massa de belangrijkste.
Wie het moet weten weet het.
Laat de rest maar raden.
Wel mijn eerste verjaardag zonder Brigitte erbij...
Of, nog maar zo lang. Wat is het allemaal relatief.
Een seconde, een minuut een uur, een dag, een week, een maand, een jaar, een eeuw.
Te snel voor intense momenten, te traag voor het saaie leven.
Vandaag veel sympathiebetuigingen gekregen. SMS, facebook, telefoon.
Jaja, zelfs vanop de het paaseiland.
Ik denk dat ik me gelukkig mag achten niet vergeten te zijn.
Maar zoals altijd haal je uit de massa de belangrijkste.
Wie het moet weten weet het.
Laat de rest maar raden.
Wel mijn eerste verjaardag zonder Brigitte erbij...
15.5.11
14.5.11
13.5.11
Oostende
Vandaag was Brigitte 55 jaar.
Samen met tweelingzus Lut en schoonbroer Filip naar Oostende geweest voor een wel zeer geladen verjaardag. Voor Lut is iedere verjaardag die komt nooit meer dezelfde.
Elk een witte roos aan de zee geschonken.
Voor Brigitte.
In de 7 wereldzeeën...
Het blijft onwezenlijk.
Ik merk ook dat mijn dyslexie toeneemt.
Heel eigenaardig.
Samen met tweelingzus Lut en schoonbroer Filip naar Oostende geweest voor een wel zeer geladen verjaardag. Voor Lut is iedere verjaardag die komt nooit meer dezelfde.
Elk een witte roos aan de zee geschonken.
Voor Brigitte.
In de 7 wereldzeeën...
Het blijft onwezenlijk.
Ik merk ook dat mijn dyslexie toeneemt.
Heel eigenaardig.
5.5.11
De rekening
Mijn goeie vriend, mijn lijf, heeft me uiteindelijk de rekening gepresenteerd.
Na lang aarzelen waarschijnlijk want we staan elkaar zeer na.
Niet dat ik verrast was, we hadden het afgesproken. Ik mocht krediet nemen, zoveel ik wilde, wat ik maar nodig had om te overleven en om te helpen overleven zolang het nog kon.
Leven puur op kerosene, adrenaline in mensentaal. Branden en verbranden zonder rekening te houden met de eindigheid en de kwetsbaarheid van het mens zijn. Hoog en snel vliegen en denken nooit te moeten landen. Zoals Icaros, tot tegen de zon, tot je vleugels verbranden. Wel niet van hoogmoed. Omdat het moest. Een kwestie van prioriteiten. De enige prioriteit als je geliefde, je vriendje, je levensgezel in stervensnood is.
Maar ook het vuur onder de vulkaan moet plots doven bij gebrek aan brandstof. Zoals bij mij nu.
De geest nog steeds in gevecht, niet versagen, kop naar beneden is nooit een optie geweest.
Maar plots is alle kracht en weerbaarheid van je lichaam weg. Wordt de rekening gepresenteerd.
Misschien maar best, want anders brand je wel helemaal op.
Mijn lijf, mijn goeie vriend, heeft me ook geleerd hoe ik weer vuur onder de vulkaan kan krijgen.
Fijn is dat. Ik volg mijn instinct.
Zoals altijd eigenlijk.
Na lang aarzelen waarschijnlijk want we staan elkaar zeer na.
Niet dat ik verrast was, we hadden het afgesproken. Ik mocht krediet nemen, zoveel ik wilde, wat ik maar nodig had om te overleven en om te helpen overleven zolang het nog kon.
Leven puur op kerosene, adrenaline in mensentaal. Branden en verbranden zonder rekening te houden met de eindigheid en de kwetsbaarheid van het mens zijn. Hoog en snel vliegen en denken nooit te moeten landen. Zoals Icaros, tot tegen de zon, tot je vleugels verbranden. Wel niet van hoogmoed. Omdat het moest. Een kwestie van prioriteiten. De enige prioriteit als je geliefde, je vriendje, je levensgezel in stervensnood is.
Maar ook het vuur onder de vulkaan moet plots doven bij gebrek aan brandstof. Zoals bij mij nu.
De geest nog steeds in gevecht, niet versagen, kop naar beneden is nooit een optie geweest.
Maar plots is alle kracht en weerbaarheid van je lichaam weg. Wordt de rekening gepresenteerd.
Misschien maar best, want anders brand je wel helemaal op.
Mijn lijf, mijn goeie vriend, heeft me ook geleerd hoe ik weer vuur onder de vulkaan kan krijgen.
Fijn is dat. Ik volg mijn instinct.
Zoals altijd eigenlijk.
24.4.11
Altijd en nooit
Uiteindelijk zijn er mensen waarvoor je nooit iets goed doet/kan doen.
Doe je wit het is verkeerd, doe je zwart er scheelt ook iets aan.
Ongetwijfeld het soort mensen dat al zagen en zaniken gemaakt werd (;-) ).
Nu, dat is dan ook de soort waar je geen rekening moet mee houden.
Het is toch nooit goed.
Doe je wit het is verkeerd, doe je zwart er scheelt ook iets aan.
Ongetwijfeld het soort mensen dat al zagen en zaniken gemaakt werd (;-) ).
Nu, dat is dan ook de soort waar je geen rekening moet mee houden.
Het is toch nooit goed.
23.4.11
Megacoole reggae of is het Cajun?
Megacoole Reggae met snuifje Cajun van The Neville Brothers. Om van te rillen.
21.4.11
Pistachios
Met goeie vriend Philip tot 0h30 op m'n terras gezeten.
Duvel gedronken en pistachios gekraakt.
Over het leven gefilosofeerd.
Hoe mooi het kan zijn.
Ondanks alles.
Ons werk van vanavond was niet helemaal af.
Het kon wel maar toch.
Anders konden we volgende week niet meer verder filosoferen.
En Duvel drinken met pistachios.
Duvel gedronken en pistachios gekraakt.
Over het leven gefilosofeerd.
Hoe mooi het kan zijn.
Ondanks alles.
Ons werk van vanavond was niet helemaal af.
Het kon wel maar toch.
Anders konden we volgende week niet meer verder filosoferen.
En Duvel drinken met pistachios.
20.4.11
19.4.11
Radio Kriola
Van de Kaap Verdische eilanden.
Vervult al je zinnen.
En die van je dierbaren op dat moment.
Vervult al je zinnen.
En die van je dierbaren op dat moment.
17.4.11
There's always the sun...
How many times have you woken up and prayed for the rain?
How many times have you seen the papers apportion the blame?
Who gets to say?
Who gets to work and who gets to play?
I was always told at school, everybody should get the same.
How many times have you been told if you don't ask you don't get?
How many times have you wasted your money? your Mother said you shouldnt bet.
Who has the fun?
Is it always a man with a gun?
Someone must have told you if you work to hard you can sweat?
There's always the sun.
mmmm
There's always the sun.
Always, always,always the sun.
How many times has the weatherman told you stories that made you laugh?
You know its not upto the Politicians and leaders, when they do things by halves.
Who gets the job?
Of pushing the knob.
Thats what responsibility you draw straws for if your mad enough.
There's always the sun.
mmmm
There's always the sun.
Always, always,always the sun.
There's always the sun.
mmmm
There's always the sun.
Always, always,always the sun.
Altijd al een prachtige track gevonden.
Nog iets meer nu ik zie dat de bassist een T-shirt van Triumph draagt en ik eigenlijk mijn gedachten een beetje aan het zetten ben op een Triumph Thunderbird Storm...
16.4.11
Hmmm, met Angina in bed...
Oorzaken van keelpijn
Men neemt aan dat acute keelpijn in 40% van virale oorsprong is, in ong. 30% wordt een bacterie aangetroffen (hoofdzakelijk streptokokken, waarbij in ong. één op drie gevallen de patiënt drager is van de streptokokken) en in nog eens 30% is geen pathogene kiem aanwezig is.
Andere mogelijke oorzaken van acute keelpijn zijn onder meer:
- Keelirritatie: vooral bij rokers of bij omgevingsfactoren.
- Mononucleosis infectiosa: meestal bij jonge personen die vaak langer dan een week moe en ziek zijn. Gewoonlijk zijn er ook klieren op andere plaatsen; ook lever en milt kunnen gezwollen zijn.
- een ontsteking van de amandelen.
- Mycotische faryngitis: witte stippen in de amandelen. Weinig roodheid of ontsteking en patiënten voelen zich niet echt ziek.
- Difterie
- Malaria: bij rode keel en koorts én terugkeer uit de tropen
Ik ben nog wel jong maar ik kom niet net terug uit de tropen.
Behandeling van acute keelpijn (angina)
Belangrijk is dat de arts zo snel mogelijk probeert te achterhalen of de acute keelpijn niet veroorzaakt wordt door een andere ernstige aandoening. Elementen die daarbij belangrijk kunnen zijn:
- keelpijn duurt langer dan 7 dagen: kan wijzen op chronische keelpijn ten gevolge van bv. roken
- hoesten: bij streptokokkeninfectie is er geen hoest
- koorts: een temperatuur boven 38,5°C rectaal kan wijzen op streptokokkeninfectie
- hevige slikpijn: kan wijzen op abcesvorming
- keelpijn gaat gepaard met ernstige vermoeidheid: kan wijzen op mononucleose of een andere aandoening zoals leukemie
Ik hoest niet en ben al 7 jaar gestopt met roken, gisteren had ik 38,5 graden "oksaal ;-)"
't zullen streptokokken zijn zeker, een typische ziekte van chefs?
Behandeling
- Lokale middelen: er zijn geen betrouwbare studies die het nut aantonen van lokale ontsmettende en/of pijnstillende middelen.
- Pijnstilling: de voorkeur gaat naar paracetamol, gezien de geringere nevenwerkingen dan acetylsalicylaat. Een bijkomende reden kan zijn dat, indien een verwijdering van de amandelen nodig wordt, het risico op bloeding te groot wordt bij
acetylsalicylaat.
Antibiotica worden ALLEEN voorgeschreven aan risicopatiënten
Ik ben sowieso een risicopatient denk ik...
Men neemt aan dat acute keelpijn in 40% van virale oorsprong is, in ong. 30% wordt een bacterie aangetroffen (hoofdzakelijk streptokokken, waarbij in ong. één op drie gevallen de patiënt drager is van de streptokokken) en in nog eens 30% is geen pathogene kiem aanwezig is.
Andere mogelijke oorzaken van acute keelpijn zijn onder meer:
- Keelirritatie: vooral bij rokers of bij omgevingsfactoren.
- Mononucleosis infectiosa: meestal bij jonge personen die vaak langer dan een week moe en ziek zijn. Gewoonlijk zijn er ook klieren op andere plaatsen; ook lever en milt kunnen gezwollen zijn.
- een ontsteking van de amandelen.
- Mycotische faryngitis: witte stippen in de amandelen. Weinig roodheid of ontsteking en patiënten voelen zich niet echt ziek.
- Difterie
- Malaria: bij rode keel en koorts én terugkeer uit de tropen
Ik ben nog wel jong maar ik kom niet net terug uit de tropen.
Behandeling van acute keelpijn (angina)
Belangrijk is dat de arts zo snel mogelijk probeert te achterhalen of de acute keelpijn niet veroorzaakt wordt door een andere ernstige aandoening. Elementen die daarbij belangrijk kunnen zijn:
- keelpijn duurt langer dan 7 dagen: kan wijzen op chronische keelpijn ten gevolge van bv. roken
- hoesten: bij streptokokkeninfectie is er geen hoest
- koorts: een temperatuur boven 38,5°C rectaal kan wijzen op streptokokkeninfectie
- hevige slikpijn: kan wijzen op abcesvorming
- keelpijn gaat gepaard met ernstige vermoeidheid: kan wijzen op mononucleose of een andere aandoening zoals leukemie
Ik hoest niet en ben al 7 jaar gestopt met roken, gisteren had ik 38,5 graden "oksaal ;-)"
't zullen streptokokken zijn zeker, een typische ziekte van chefs?
Behandeling
- Lokale middelen: er zijn geen betrouwbare studies die het nut aantonen van lokale ontsmettende en/of pijnstillende middelen.
- Pijnstilling: de voorkeur gaat naar paracetamol, gezien de geringere nevenwerkingen dan acetylsalicylaat. Een bijkomende reden kan zijn dat, indien een verwijdering van de amandelen nodig wordt, het risico op bloeding te groot wordt bij
acetylsalicylaat.
Antibiotica worden ALLEEN voorgeschreven aan risicopatiënten
Ik ben sowieso een risicopatient denk ik...
15.4.11
Lachen, ja, maar gedreven ;-)
Ik kom uit een heel moeilijke periode in mijn leven die ik eigenlijk enkel overleefd heb door mijn zin voor relativeren en mijn optimisme. Nu nog ben ik aan het herstellen van hoe diep ik ben moeten gaan. Fysisch en mentaal. Nooit willen tonen aan de omgeving maar ik zat wel helemaal op mijn tandvlees. Er kon echt geen week meer bij...
Niet iets wat je gratis krijgt, je krijgt iets mee van je ouders maar het grootste deel moet van jezelf komen. Moet je zélf verwerven.
Het is niet de gemakkelijkste weg, je neemt risico's, je moet risico's nemen, je krijgt klappen, je moet klappen krijgen maar je staat telkens weer op, je moet telkens weer opstaan.
Soms weet je niet waarom je weer opstaat want je laten pamperen is zoveel eenvoudiger maar dat ben je niet, dat weet je.
Je vel wordt getaand en getekend door de littekens die je opliep. Net zoals de bolster rond je ziel. Maar de pit blijft gaaf. Je bewaart je onschuld, je nieuwsgierigheid, je dromen, je blijft verliefd op "de blonde van Abba" al is die al lang bijna een mummie ;-).
Ik heb altijd graag mensen doen lachen, een clown voor velen. Maar ik wist tenminste dat ik meespeelde in een circus.
Een ding is een beetje veranderd. In onze "luxe" biotoop ben ik enkel nog geïnteresseerd in mensen die mij ook kunnen doen lachen. Als iedereen in onze luxe-samenleving zijn "kleine miserie" nu eens zelf probeert op te lossen en probeert om anderen een straaltje zonneschijn te tonen, zeg nu zelf, hoe mooi is dat. Dan hebben we allen samen nog extra energie over om de mensen die echt niet zelf hun problemen kunnen oplossen bij te staan.
Dank je "blonde van Abba" op de achtergrond.
Thank you for the music ;-).
Niet iets wat je gratis krijgt, je krijgt iets mee van je ouders maar het grootste deel moet van jezelf komen. Moet je zélf verwerven.
Het is niet de gemakkelijkste weg, je neemt risico's, je moet risico's nemen, je krijgt klappen, je moet klappen krijgen maar je staat telkens weer op, je moet telkens weer opstaan.
Soms weet je niet waarom je weer opstaat want je laten pamperen is zoveel eenvoudiger maar dat ben je niet, dat weet je.
Je vel wordt getaand en getekend door de littekens die je opliep. Net zoals de bolster rond je ziel. Maar de pit blijft gaaf. Je bewaart je onschuld, je nieuwsgierigheid, je dromen, je blijft verliefd op "de blonde van Abba" al is die al lang bijna een mummie ;-).
Ik heb altijd graag mensen doen lachen, een clown voor velen. Maar ik wist tenminste dat ik meespeelde in een circus.
Een ding is een beetje veranderd. In onze "luxe" biotoop ben ik enkel nog geïnteresseerd in mensen die mij ook kunnen doen lachen. Als iedereen in onze luxe-samenleving zijn "kleine miserie" nu eens zelf probeert op te lossen en probeert om anderen een straaltje zonneschijn te tonen, zeg nu zelf, hoe mooi is dat. Dan hebben we allen samen nog extra energie over om de mensen die echt niet zelf hun problemen kunnen oplossen bij te staan.
Dank je "blonde van Abba" op de achtergrond.
Thank you for the music ;-).
13.4.11
11.4.11
Magisch realisme in Ardooie
Het was een oude man in een Mercedes.
Bij Mercedes denk ik meestal aan een beenhouwers, landbouwers of zelfstandigen met veel zwart geld. Maar goed, het was een oude man met bruine tanden en een bruine rand rond zijn mond.
Was het van zelfgedraaide sigaretten met extra veel teer of gewoon van pruimtabak, de Heer was het wijs. Als hij dat al was natuurlijk.
Ik kwam uit een oprit naar het erf van een boerderij gereden (waar op de rolluiken "Dirk is niet thuis" ge-airbrushed was) en moest dus stoppen voor de man.
Hij deed me teken om naar zijn wagen te komen en draaide zijn raampje open.
Behulpzaam, en vooral nieuwsgierig, als ik ben stapte ik van mijn Night Rod Special en liet de door Porsche ontwikkelde V-twin nerveus in vrijloop draaien (geef toe, klinkt stukken avontuurlijker dan "stapte ik van de BMW GS met motorblok-uit-de-tijd-van-Adolf-H. die verder als een naaimachine tokkelde").
"Kan ik u van dienst zijn?" vroeg ik.
"Is dit de weg naar Torhout?" vroeg hij me licht sputterend wegens 2 ontbrekende voortanden.
"Nee", zei ik hem. "Daarvoor keer je beter terug naar de autostrade, neem je richting Brugge en aan de afrit Torhout sla je af".
"Ik rij nooit op autostrade's" zei hij.
"Zou ik langs hier ook in Torhout komen?" vroeg hij me.
Het was wel compleet de verkeerde weg maar alles is mogelijk natuurlijk. Ik moest denken aan het feit dat ook alle wegen naar Rome leiden.
De Night Rod Special stond ondertussen nerveus te grommen, gretig om me mee te nemen op de weg naar nergens.
"Tja, ik denk wel dat je langs hier ook in Torhout komt, maar die weg kan ik je niet uitleggen" zei ik hem naar waarheid.
"Moest ik doorrijden tot aan de platse, zouden ze het daar dan weten?" polste hij.
"Ongetwijfeld" zei ik vanuit de wijsheid dat niets onmogelijk is.
"Hartelijk dank" zei de oude man opgelucht en welgemeend waarop hij met enkele zwarte roetwolken uit zijn uitlaat en mijn zicht verdween.
Dirk was ondertussen nog steeds niet thuis waardoor ik mijn weg naar nergens verder zette.
Met Mbo op de NightRodSpecial
Bij Mercedes denk ik meestal aan een beenhouwers, landbouwers of zelfstandigen met veel zwart geld. Maar goed, het was een oude man met bruine tanden en een bruine rand rond zijn mond.
Was het van zelfgedraaide sigaretten met extra veel teer of gewoon van pruimtabak, de Heer was het wijs. Als hij dat al was natuurlijk.
Ik kwam uit een oprit naar het erf van een boerderij gereden (waar op de rolluiken "Dirk is niet thuis" ge-airbrushed was) en moest dus stoppen voor de man.
Hij deed me teken om naar zijn wagen te komen en draaide zijn raampje open.
Behulpzaam, en vooral nieuwsgierig, als ik ben stapte ik van mijn Night Rod Special en liet de door Porsche ontwikkelde V-twin nerveus in vrijloop draaien (geef toe, klinkt stukken avontuurlijker dan "stapte ik van de BMW GS met motorblok-uit-de-tijd-van-Adolf-H. die verder als een naaimachine tokkelde").
"Kan ik u van dienst zijn?" vroeg ik.
"Is dit de weg naar Torhout?" vroeg hij me licht sputterend wegens 2 ontbrekende voortanden.
"Nee", zei ik hem. "Daarvoor keer je beter terug naar de autostrade, neem je richting Brugge en aan de afrit Torhout sla je af".
"Ik rij nooit op autostrade's" zei hij.
"Zou ik langs hier ook in Torhout komen?" vroeg hij me.
Het was wel compleet de verkeerde weg maar alles is mogelijk natuurlijk. Ik moest denken aan het feit dat ook alle wegen naar Rome leiden.
De Night Rod Special stond ondertussen nerveus te grommen, gretig om me mee te nemen op de weg naar nergens.
"Tja, ik denk wel dat je langs hier ook in Torhout komt, maar die weg kan ik je niet uitleggen" zei ik hem naar waarheid.
"Moest ik doorrijden tot aan de platse, zouden ze het daar dan weten?" polste hij.
"Ongetwijfeld" zei ik vanuit de wijsheid dat niets onmogelijk is.
"Hartelijk dank" zei de oude man opgelucht en welgemeend waarop hij met enkele zwarte roetwolken uit zijn uitlaat en mijn zicht verdween.
Dirk was ondertussen nog steeds niet thuis waardoor ik mijn weg naar nergens verder zette.
10.4.11
Medicijnman
Het was zoals de levenswijze medicijnman in de film "Little Big Man" zei: "It's a good day to die". Hij legde zich op een bed in openlucht op een heilige grafplaats voor medicijnmannen en opperhoofden en toen hij daar op z'n dood aan het wachten was en plots een regendruppel in z'n oog plensde zei hij : "Maybe not today then". Hij stond op en ging terug naar z'n dorp.
Ik begrijp hem, net als je denkt dat het niets meer is ontdek je weer nieuwe dingen. Boodschappen gedaan, bezoeken afgelegd, een bagagerek voor de Nightrod besteld, me lid gemaakt van de biblotheek (beter laat dan nooit) en zo eindelijk "Wilde bloemen" van Frank Boeijen gevonden. Eerst niet eten en dan veel gepraat met en gewokt voor Megatje die morgen naar Djerba vertrekt. Morgen brengt me weer iets anders. Misschien weer iets wat ik niet verwacht had.
Ik blijf als een kind nieuwsgierig. Het saaie en de gewoonte is voor de oude mensen. Ik raak mijn onschuld nooit kwijt. Weet ik zeker.
Ik begrijp hem, net als je denkt dat het niets meer is ontdek je weer nieuwe dingen. Boodschappen gedaan, bezoeken afgelegd, een bagagerek voor de Nightrod besteld, me lid gemaakt van de biblotheek (beter laat dan nooit) en zo eindelijk "Wilde bloemen" van Frank Boeijen gevonden. Eerst niet eten en dan veel gepraat met en gewokt voor Megatje die morgen naar Djerba vertrekt. Morgen brengt me weer iets anders. Misschien weer iets wat ik niet verwacht had.
Ik blijf als een kind nieuwsgierig. Het saaie en de gewoonte is voor de oude mensen. Ik raak mijn onschuld nooit kwijt. Weet ik zeker.
6.4.11
Proost
Als een klein beetje dromen gevaarlijk is,
droom dan niet weinig maar veel.
Marcel Proust (1871 - 1922)
droom dan niet weinig maar veel.
Marcel Proust (1871 - 1922)
5.4.11
Schrijver/Piloot
Liefde bestaat niet uit elkaar aanstaren,
maar uit samen dezelfde richting inslaan.
Antoine de Saint-Exupéry (1900 - 1944)
Vertrokken en nooit teruggekeerd,
de romantiek zelve...
maar uit samen dezelfde richting inslaan.
Antoine de Saint-Exupéry (1900 - 1944)
Vertrokken en nooit teruggekeerd,
de romantiek zelve...
1.4.11
Alles is voorzien
Het onverwachte uit te leven proberen te weren maakt ook dat je de verrassing uit je leven duwt. Leven enkel in regelmaat, met vaste ankers en referentiepunten. Dinsdagavond op 18h de vuilzak (m/v) voor de deur, zaterdagmorgen om 9h het gras afrijden, de verstarring met de jaren.
Het moet een continu gevecht blijven om het toeval zijn kans te geven, het toeval te laten spelen.
Dan laat je ook de deur open voor verrassingen, meestal mooie.
Zaken die anderen niet meemaken.
Het moet een continu gevecht blijven om het toeval zijn kans te geven, het toeval te laten spelen.
Dan laat je ook de deur open voor verrassingen, meestal mooie.
Zaken die anderen niet meemaken.
30.3.11
29.3.11
Behalve één.
Vandaag kocht ik "Het boek met alle antwoorden" van Carol Bolt.
Geloof me, het werkt.
Stel me een vraag, ik sla het boek willekeurig open en ik geef je een antwoord.
Antwoord op alle vragen.
Behalve op één vraag: "Waarom?".
Waarom daarop niet?
Geloof me, het werkt.
Stel me een vraag, ik sla het boek willekeurig open en ik geef je een antwoord.
Antwoord op alle vragen.
Behalve op één vraag: "Waarom?".
Waarom daarop niet?
26.3.11
Elastiek
Voor u gelezen bij het binnenrijden van Veurne, een van de betere fuiven qua naam dan toch.
De "Jet Aje Rekker" fuif.
Los daarvan geleerd dat een van de voordelen van het rijden met een motor is dat het eigenlijk een geplande doelloosheid is. Aan ieder kruispunt kun je veranderen van richting.
In functie van de zon, de wind of het zicht.
Very Zen.
De "Jet Aje Rekker" fuif.
Los daarvan geleerd dat een van de voordelen van het rijden met een motor is dat het eigenlijk een geplande doelloosheid is. Aan ieder kruispunt kun je veranderen van richting.
In functie van de zon, de wind of het zicht.
Very Zen.
25.3.11
21.3.11
Chimay
Met de vrienden van de poëzie, de schelp, de fiets, maar vooral de lach, opnieuw naar Chimay.
De eerste keer dat Brigitte er niet meer bij zal zijn.
Maar toch zal iedereen denken aan de laatste keer dat ze er wel bij was.
De eerste keer dat Brigitte er niet meer bij zal zijn.
Maar toch zal iedereen denken aan de laatste keer dat ze er wel bij was.
16.3.11
15.3.11
Mooi weer
Het mooie weer maakt het gemis enkel groter.
Niet de donkere dagen zijn het eenzaamst, wel de dagen dat je iedereen naar buiten ziet komen in de zon.
Niet de donkere dagen zijn het eenzaamst, wel de dagen dat je iedereen naar buiten ziet komen in de zon.
13.3.11
12.3.11
Geheim
Het geheim van het sukses van Chris10, RV en de Chef van Niort is dat ze aandacht hebben voor wat anderen niet belangrijk vinden.
Quote van RV
Quote van RV
8.3.11
Schelpjes
Vandaag een dag verlof genomen en samen met Donald Duck gaan wandelen aan de zee langs het strand. Veel te mooi weer om te werken. Lang geleden dat ik nog schelpjes heb verzameld. Hele mooie in allerlei structuren en kleuren. Ik heb er een paar meegebracht voor bij de foto van Brigitte.
Rond 12h apero op het strand, uit de wind en in de felle zon, in de twee regisseursstoelen die ik steeds in mijn koffer heb. Voor de verandering eens een Zwitserse Fendant gekraakt.
Dan een zeetong gaan eten. Lekker.
Terug thuis mijn Night Rod genomen en wat gaan touren in de nammiddagzon.
Gestopt bij José om een heerlijk alcoholvrij aperitief te drinken en wat bij te praten.
Eigenlijk zou ik iedere keer als het mooi weer is verlof moeten nemen.
Niet iedereen moet dat doen, want dan is het veel te druk en ga je beter werken.
Rond 12h apero op het strand, uit de wind en in de felle zon, in de twee regisseursstoelen die ik steeds in mijn koffer heb. Voor de verandering eens een Zwitserse Fendant gekraakt.
Dan een zeetong gaan eten. Lekker.
Terug thuis mijn Night Rod genomen en wat gaan touren in de nammiddagzon.
Gestopt bij José om een heerlijk alcoholvrij aperitief te drinken en wat bij te praten.
Eigenlijk zou ik iedere keer als het mooi weer is verlof moeten nemen.
Niet iedereen moet dat doen, want dan is het veel te druk en ga je beter werken.
7.3.11
Alles en niets
Ik probeer altijd alles in te schatten: vooraf, wàt terwijl en wàt daarna. Wat is de oorzaak, wat is de reactie en wat is het gevolg. Ik probeer altijd alles te begrijpen en te plaatsen in het geheel der dingen, in het zijn der mensen. Ik zeg nooit dat iets onmogelijk is en ik geloof dat bijna alles mogelijk is, zowel met de wereld als met mij en mijn medemensen.
Ik probeer mens onder de mensen te zijn. Ik vind dit heel eenvoudig maar ik ervaar dat dit niet altijd voor iedereen eenvoudig is.
(P.T.)
Ik probeer mens onder de mensen te zijn. Ik vind dit heel eenvoudig maar ik ervaar dat dit niet altijd voor iedereen eenvoudig is.
(P.T.)
6.3.11
Blijven boeien Boeijen
Het werk van Frank Boeijen blijft me boeien.
Muziek en teksten spreken me al jaren aan.
Overal in z'n repertoire vind ik wel iets wat me boeit, aanspreekt.
Waar is de de storm, waar is de bliksem, waar is de onschuld.
Dank Frank ;-).
Muziek en teksten spreken me al jaren aan.
Overal in z'n repertoire vind ik wel iets wat me boeit, aanspreekt.
Waar is de de storm, waar is de bliksem, waar is de onschuld.
Dank Frank ;-).
5.3.11
Dag op dag
Op dit moment is het minuut op minuut, uur op uur, dag op dag reeds 3 maand geleden dat Brigitte overleed. Ze is nog altijd even intens aanwezig in mijn leven, in mijn huis, in mijn geest.
Daar ben ik eigenlijk ook blij om.
Want dit is enkel zo omdat ons leven samen mooi was.
Tijd zal ongetwijfeld het treuren en het leed verzachten.
Maken dat de mooie herinneringen stilaan de overhand nemen.
Ik heb tijd.
Ik neem de tijd.
Daar ben ik eigenlijk ook blij om.
Want dit is enkel zo omdat ons leven samen mooi was.
Tijd zal ongetwijfeld het treuren en het leed verzachten.
Maken dat de mooie herinneringen stilaan de overhand nemen.
Ik heb tijd.
Ik neem de tijd.
4.3.11
3.3.11
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is (2x)
Ga je mee vanavond naar ons lievelingsrestaurant
Een tafel voor twee
Ik heb gebeld, ze weten ervan
En we drinken totdat de zon opkomt
En we vergeten
De oneerlijkheid van het lot
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is (2x)
Kom we gaan trek je jas aan
Anders wordt het te laat
Kom eens hier
Ik houd je vast Ik laat je nooit meer gaan
En ik vertel je een grap die je laat huilen van de lach
En we vergeten
De blikken van de mensen in de stad
We doen net alsof het niet zo is
Alsof het niet zo is
Alsof het niet waar is
We doen net alsof ze gewoon verder leeft
Alsof ze gewoon verder leeft
Zelfs als het niet zo is
2.3.11
Hatchie!
Niet het tekort aan liefde , maar het tekort aan vriendschap is de oorzaak van slechte huwelijken.
(Friedrich Nietzsche)
(Friedrich Nietzsche)
1.3.11
27.2.11
Ondergaande zon
Het is soms best heel eenzaam zonder B. Ik ga ermee slapen en ik sta ermee op met de gedachte aan haar niet meer zijn. Eigenlijk kan niets of niemand haar vervangen. Ik heb trouwens ook de behoefte niet om dat te doen.
Nogal wat mensen denken dat ze een leegte kunnen opvullen door iets anders in de plaats te stellen. Door snel snel lid te worden van een of andere club van gelijkgestemden (gelijkgestoorden zei ik bijna) en te hopen dat je eenzaamheid daar zal verholpen worden. Je maakt enkel jezelf iets wijs en komt er meestal nog bekaaider uit omdat niemend in een dergelijke omgeving complementair kan zijn want ze voelen allen hetzelfde gemis.
Ik kijk nu naar de ondergaande zon helemaal in de verte, over onze tuin en de weiden heen en ik voel B. heel dichtbij. Omdat ze dat ook zo mooi vond.
Net zoals het concert voor orgel en orkest nr. 3 van Georg Friedrich Händel dat nu op de achtergrond speelt, en ik voel me niet eenzaam.
Georg Friedrich Händel (1685-1759)Concert voor orgel en orkest nr.3, HWV.291, op.4, nr.3 in g kl.t
Nogal wat mensen denken dat ze een leegte kunnen opvullen door iets anders in de plaats te stellen. Door snel snel lid te worden van een of andere club van gelijkgestemden (gelijkgestoorden zei ik bijna) en te hopen dat je eenzaamheid daar zal verholpen worden. Je maakt enkel jezelf iets wijs en komt er meestal nog bekaaider uit omdat niemend in een dergelijke omgeving complementair kan zijn want ze voelen allen hetzelfde gemis.
Ik kijk nu naar de ondergaande zon helemaal in de verte, over onze tuin en de weiden heen en ik voel B. heel dichtbij. Omdat ze dat ook zo mooi vond.
Net zoals het concert voor orgel en orkest nr. 3 van Georg Friedrich Händel dat nu op de achtergrond speelt, en ik voel me niet eenzaam.
Georg Friedrich Händel (1685-1759)Concert voor orgel en orkest nr.3, HWV.291, op.4, nr.3 in g kl.t
Zielenpoot
"Zielepoot" was het woord dat ik zocht, niet mocht vergeten.
Blijkt nu correct "zielenpoot" te zijn.
De grond van het woord slaat op "zielig".
Wat ik tenvolle onderschrijf.
Blijkt nu correct "zielenpoot" te zijn.
De grond van het woord slaat op "zielig".
Wat ik tenvolle onderschrijf.
24.2.11
De Onschuld
Ik denk aan die tijd van idealen
Aan die tijd waarin alles kon
toen de wereld nog verdeeld was
In oost en west
Het was zo duidelijk wie goed was
En zo duidelijk wie slechte
Maar nu de waarheid aan het licht komt
Er bestaat geen goed of slecht
Dan weet ik wat het is
Dan dringt het tot me door
Het is niet de wereld
Maar ik die de onschuld verloor
Wanneer wanneer kwam dat moment
Wanneer vond dat plaats
Wanneer ben ik onderweg
Ik geloofde in waarheid
Ik geloofde in heldendom
Ik geloofde in vriendschap
En dacht dat eerlijkheid bestond
Maar natuurlijk ik leefde in dromen
Ik wou dat ik dat nog kon
Soms heel even als ik naar jou kijk
Zie ik dat het ooit bestond
Dan weet ik wat het is
Dan dringt het tot me door
Het zijn niet de anderen
Maar ik die de onschuld verloor
Wanneer wanneer kwam dat moment
Wanneer vond dat plaats
Wanneer ben ik onderweg
de onschuld kwijtgeraakt
Was het de mislukking
Na een succes
Of het verraad van een goede vriend
Waren het de nachten van slapeloosheid
Na de dag dat jij mij verliet
Was het de vlucht in roekeloosheid
En in alles wat verboden is
Nee, het was de aanblik op die morgen
In de spiegel, mijn gezicht
Toen toen wist ik wat het was
Toen drong het tot me door
Dat ik door de jaren heen
Zo onschuldig ben geweest
Zolang zolang bleek ik een kind
En het komt nog vaak terug
Maar over het algemeen
Verliest de onschuld haar geduld
Toen toen op dat moment
Was er geen weg terug
Want door de jaren heen
Verandert onschuld in schuld
Want door de jaren heen
Verandert onschuld in schuld
Frank Boeijen
Aan die tijd waarin alles kon
toen de wereld nog verdeeld was
In oost en west
Het was zo duidelijk wie goed was
En zo duidelijk wie slechte
Maar nu de waarheid aan het licht komt
Er bestaat geen goed of slecht
Dan weet ik wat het is
Dan dringt het tot me door
Het is niet de wereld
Maar ik die de onschuld verloor
Wanneer wanneer kwam dat moment
Wanneer vond dat plaats
Wanneer ben ik onderweg
Ik geloofde in waarheid
Ik geloofde in heldendom
Ik geloofde in vriendschap
En dacht dat eerlijkheid bestond
Maar natuurlijk ik leefde in dromen
Ik wou dat ik dat nog kon
Soms heel even als ik naar jou kijk
Zie ik dat het ooit bestond
Dan weet ik wat het is
Dan dringt het tot me door
Het zijn niet de anderen
Maar ik die de onschuld verloor
Wanneer wanneer kwam dat moment
Wanneer vond dat plaats
Wanneer ben ik onderweg
de onschuld kwijtgeraakt
Was het de mislukking
Na een succes
Of het verraad van een goede vriend
Waren het de nachten van slapeloosheid
Na de dag dat jij mij verliet
Was het de vlucht in roekeloosheid
En in alles wat verboden is
Nee, het was de aanblik op die morgen
In de spiegel, mijn gezicht
Toen toen wist ik wat het was
Toen drong het tot me door
Dat ik door de jaren heen
Zo onschuldig ben geweest
Zolang zolang bleek ik een kind
En het komt nog vaak terug
Maar over het algemeen
Verliest de onschuld haar geduld
Toen toen op dat moment
Was er geen weg terug
Want door de jaren heen
Verandert onschuld in schuld
Want door de jaren heen
Verandert onschuld in schuld
Frank Boeijen
Google Translate
Tip van Cyberneefje : vertrouw Google Translate niet blindelings.
Vertaal bvb eens "Ik zoek iemand met koolmezen" van het Nederlands naar het Engels.
Anders lukt dat redelijk die vertaalmachine.
Doe hier de test: Ik zoek iemand met koolmezen
Vertaal bvb eens "Ik zoek iemand met koolmezen" van het Nederlands naar het Engels.
Anders lukt dat redelijk die vertaalmachine.
Doe hier de test: Ik zoek iemand met koolmezen
20.2.11
Vier graden
Ja, 4 graden is wel eerder koud om met de motor te rijden.
Maar alle argumenten zijn goed om dat toch te doen.
Mij goed gekleed in laagjes en besloten om eens naar Pops te rijden met de Night Rod. Nog een 100 kilometer en dan is hij ingereden.
Naar Max dus, om hem zijn nieuwjaar in uitgesteld relais te geven.
Brigitte was de meter van Max en ik heb haar beloofd om voor Max meter te blijven in haar plaats. Brigitte zag haar metekind Max graag en ik denk omgekeerd ook. Het is natuurlijk ook een plezante jongen met een goed gevoel voor humor.
't Was wel even fijn om daar op het onverwachtse binnen te wippen. Je bent daar altijd welgekomen.
Nu terug thuis en weer groenten aan het snijden om straks te koken.
Die cursus snijtechnieken heeft heel aanstekelijk gewerkt.
Maar alle argumenten zijn goed om dat toch te doen.
Mij goed gekleed in laagjes en besloten om eens naar Pops te rijden met de Night Rod. Nog een 100 kilometer en dan is hij ingereden.
Naar Max dus, om hem zijn nieuwjaar in uitgesteld relais te geven.
Brigitte was de meter van Max en ik heb haar beloofd om voor Max meter te blijven in haar plaats. Brigitte zag haar metekind Max graag en ik denk omgekeerd ook. Het is natuurlijk ook een plezante jongen met een goed gevoel voor humor.
't Was wel even fijn om daar op het onverwachtse binnen te wippen. Je bent daar altijd welgekomen.
Nu terug thuis en weer groenten aan het snijden om straks te koken.
Die cursus snijtechnieken heeft heel aanstekelijk gewerkt.
Vogelen op een zondagmiddag
Het betere middagmaal van de vogelaar ( Vogelen )
Een glas bubbels, foie gras, uienconfituur en konfittuur van vijgen op porto en een stuk warm briochebrood. De vogels mogen nu gerust even voorbijvliegen.
Een glas bubbels, foie gras, uienconfituur en konfittuur van vijgen op porto en een stuk warm briochebrood. De vogels mogen nu gerust even voorbijvliegen.
De Chef
Gisteravond de nieuwe outfit van "Le Chef de Niort" uitgetest.
Zwarte koksvest, zwarte voorbindschort en een zwart koksmutsje.
Het eten dat ik klaarmaakte was wel lekker maar door de bijkomende presence was het alsof het een sterrengerecht was.
Pas op, niet dat ik dat niet zou kunnen.
Maar niet teveel ineens.
Zouden de kleren dan toch de man maken?
Allez, ik andermans geval dan...
Zwarte koksvest, zwarte voorbindschort en een zwart koksmutsje.
Het eten dat ik klaarmaakte was wel lekker maar door de bijkomende presence was het alsof het een sterrengerecht was.
Pas op, niet dat ik dat niet zou kunnen.
Maar niet teveel ineens.
Zouden de kleren dan toch de man maken?
Allez, ik andermans geval dan...
19.2.11
Snel
De dagen gaan zo snel voorbij dat ik me soms afvraag als ik de voorbije dagen geleefd heb.
Maar eigenlijk is het juist omdat ik wel degelijk geleefd heb dat de dagen zo snel voorbij gevlogen zijn.
Als je niet leeft, niets doet, kruipt alles tergend traag voorbij.
Mijn vraag komt eigenlijk voort uit het feit dat ik eigenlijk veel dingen doe die ik vroeger niet deed (alhoewel), me minder bewust van was en die tamelijk routineus en daardoor eerder ongemerkt voorbij vliegen.
Moeilijk? Nee hoor, gewoon leven.
Maar hoe verder in het leven hoe sneller alles voorbijvliegt.
Leren nu en dan een moment vast te houden.
Momenten die je zelf kiest en niet "de wereld".
Juist
Maar eigenlijk is het juist omdat ik wel degelijk geleefd heb dat de dagen zo snel voorbij gevlogen zijn.
Als je niet leeft, niets doet, kruipt alles tergend traag voorbij.
Mijn vraag komt eigenlijk voort uit het feit dat ik eigenlijk veel dingen doe die ik vroeger niet deed (alhoewel), me minder bewust van was en die tamelijk routineus en daardoor eerder ongemerkt voorbij vliegen.
Moeilijk? Nee hoor, gewoon leven.
Maar hoe verder in het leven hoe sneller alles voorbijvliegt.
Leren nu en dan een moment vast te houden.
Momenten die je zelf kiest en niet "de wereld".
Juist
17.2.11
Nee
Nee, eigenlijk gaat het niet zo goed met mij.
Zoveel verdriet dat ik probeer te verdringen.
Probeer weg te stoppen achter mijn opgewektheid.
Ik ben altijd al een clown geweest.
Clown, om wat leeft in je hart niet te moeten tonen.
Ik mis Brigitte zo ongelooflijk.
We waren zo'n goeie vriendjes.
Maatjes door dik en dun.
Zoveel verdriet dat ik probeer te verdringen.
Probeer weg te stoppen achter mijn opgewektheid.
Ik ben altijd al een clown geweest.
Clown, om wat leeft in je hart niet te moeten tonen.
Ik mis Brigitte zo ongelooflijk.
We waren zo'n goeie vriendjes.
Maatjes door dik en dun.
14.2.11
Valentijn
Vandaag geen bloempje...
Ik denk dat je het verlies van iemand dierbaar nooit vergeet. Er is altijd wel iets wat het weer naar voor brengt zoals vandaag bvb.
Misschien dat het later wat minder prominent aanwezig zal zijn maar helemaal weg: nooit.
Wie weet, zelfs niet als je zelf weg bent.
Trouwens, valentijn wordt veelal geassocieerd met rood en liefde maar in 1929 was het rood en afrekening. Lees er alles over op de link achter de titel hierboven.
Ik denk dat je het verlies van iemand dierbaar nooit vergeet. Er is altijd wel iets wat het weer naar voor brengt zoals vandaag bvb.
Misschien dat het later wat minder prominent aanwezig zal zijn maar helemaal weg: nooit.
Wie weet, zelfs niet als je zelf weg bent.
Trouwens, valentijn wordt veelal geassocieerd met rood en liefde maar in 1929 was het rood en afrekening. Lees er alles over op de link achter de titel hierboven.
9.2.11
Zen & de kunst van het motoronderhoud
Vandaag kreeg ik deze bestseller van Pirsig toegestuurd van Marion en Alex.
Met een heel mooie kaart erbij.
Een "klein filosofisch cadeau voor op de motor" zoals Alex schreef.
"Niet onder het rijden lezen" voegde hij er veiligheidshalve aan toe.
Fijn geschenk, van vrienden voor het leven.
Met een heel mooie kaart erbij.
Een "klein filosofisch cadeau voor op de motor" zoals Alex schreef.
"Niet onder het rijden lezen" voegde hij er veiligheidshalve aan toe.
Fijn geschenk, van vrienden voor het leven.
8.2.11
Niet meer
Het blijft moeilijk om mijn geest ervan te overtuigen dat B. er niet meer is, er nooit meer zal zijn. Waarschijnlijk ook omdat alles wat ik zie, doe of voel me bijna instinctief aan haar doet denken. Iedere situatie projecteer ik naar een bijna identieke of analoge situatie voorheen.
Ik denk dat het verlies van iemand dierbaar nooit echt volledig geaccepteerd wordt in je geest. We zijn er ook niet op voorbereid of kunnen er vooraf ook geen lessen in leren.
Vooral niet als je elkaar al zo lang kent, zoals ze zeggen : in goede en in kwade dagen. Maar vooral in kwade dagen weet je echt wat je aan elkaar hebt, gehad hebt. De goede dagen zijn achteraf gezien de bonus, de kers op de taart, het mooie dat de pijn van het afscheid iets verzacht.
Maar het verdriet omtrent het vertrek blijft altijd onderhuids aanwezig.
Ik denk dat het verlies van iemand dierbaar nooit echt volledig geaccepteerd wordt in je geest. We zijn er ook niet op voorbereid of kunnen er vooraf ook geen lessen in leren.
Vooral niet als je elkaar al zo lang kent, zoals ze zeggen : in goede en in kwade dagen. Maar vooral in kwade dagen weet je echt wat je aan elkaar hebt, gehad hebt. De goede dagen zijn achteraf gezien de bonus, de kers op de taart, het mooie dat de pijn van het afscheid iets verzacht.
Maar het verdriet omtrent het vertrek blijft altijd onderhuids aanwezig.
6.2.11
Zondag
Vandaag de verjaardag van zotte Ria (echtgenote van de mooie prins). Wensen verstuurd bij het pré-krieken van de dag wegens weer eens vroeg wakker.
Gaan aperitieven met de shift van Brigitte. Allemaal toffe gasten. Altijd fijn om daar even binnen te springen. Dan gaan eten bij Greta en Pol en de aanwezige kleinkinderen op mijn manier weer wat geplaagd (wat ze eigenlijk wel van mij verwachten). Dan met Pol de volgende rit van de vrienden van de schelp voorbereid op de moto. De Night Rod Special genomen (l'embarras du choix ;-) ) omdat ik hem nog een 400km moet inrijden. Niet dat je dat "voorzichtig accelereren" traag kunt noemen...
Net als de Ducati een heerlijke machine. Ik heb een garage gevuld met iconen.
Geen Griekse.
Gaan aperitieven met de shift van Brigitte. Allemaal toffe gasten. Altijd fijn om daar even binnen te springen. Dan gaan eten bij Greta en Pol en de aanwezige kleinkinderen op mijn manier weer wat geplaagd (wat ze eigenlijk wel van mij verwachten). Dan met Pol de volgende rit van de vrienden van de schelp voorbereid op de moto. De Night Rod Special genomen (l'embarras du choix ;-) ) omdat ik hem nog een 400km moet inrijden. Niet dat je dat "voorzichtig accelereren" traag kunt noemen...
Net als de Ducati een heerlijke machine. Ik heb een garage gevuld met iconen.
Geen Griekse.
5.2.11
Twee
Vandaag dag op dag reeds twee maand dat B. er niet meer is.
Het blijft raar doen. Ik praat nog voortdurend met haar.
Net zoals in haar laatste levensmaand toen ze hier naast de haard in haar zetel zat. Slapend van de morfine en de levercoma.
Maar al sliep ze, nu en dan hoorde ze iets als ze wat meer bij het waken kwam.
En toen zag ik haar glimlachen. Want meestal waren het weer van mijn typische verhaaltjes die nergens op sloegen die ik vertelde. Absurde humor.
En daar kon ze altijd mee lachen.
Ja, hetzelfde gevoel voor humor hadden we wel.
Het blijft raar doen. Ik praat nog voortdurend met haar.
Net zoals in haar laatste levensmaand toen ze hier naast de haard in haar zetel zat. Slapend van de morfine en de levercoma.
Maar al sliep ze, nu en dan hoorde ze iets als ze wat meer bij het waken kwam.
En toen zag ik haar glimlachen. Want meestal waren het weer van mijn typische verhaaltjes die nergens op sloegen die ik vertelde. Absurde humor.
En daar kon ze altijd mee lachen.
Ja, hetzelfde gevoel voor humor hadden we wel.
4.2.11
Denken aan Brigitte
Ik krijg veel hele mooie reacties op de herdenkingsblog voor Brigitte. Teken dat het waarschijnlijk goed is, dat ik iedereen de kans geef Brigitte nog even vast te houden. Ook al herinneringen gekregen om op te tekenen in dat dagboek. Zelfs Flavie die altijd een antwoord klaar heeft vond het eigenlijk maar goed dat je geen reacties kunt nalaten.
Het is eigenlijk niet nodig en ze weet nu waarom.
Meer zelfs, ze heeft zelf gevonden waarom.
Niet laten van goed te lopen hé Flavie.
En op tijd even stoppen.
Ook dat is nu en dan nodig.
Het is eigenlijk niet nodig en ze weet nu waarom.
Meer zelfs, ze heeft zelf gevonden waarom.
Niet laten van goed te lopen hé Flavie.
En op tijd even stoppen.
Ook dat is nu en dan nodig.
30.1.11
Afscheid in schoonheid
Alles heeft een begin en een eind.
Ook wat mooi is.
Mooi is eindig, niet voor altijd.
Anders wordt het gewoon.
En gewoon is niet meer mooi.
Ook wat mooi is.
Mooi is eindig, niet voor altijd.
Anders wordt het gewoon.
En gewoon is niet meer mooi.
29.1.11
Thuis in de zeven wereldzeeën
51°15'10" Noorderbreedte
02°54'45" Oosterlengte
* * *
Zee
Ik wil alleen zijn met de zee
Ik wil alleen zijn met het strand
Ik wil mijn ziel wat laten varen
Niet mijn lijf of mijn verstand.
Ik wil gewoon een beetje dromen
Rond de dingen die ik voel
En de zee - ik weet het zeker -
Dat ze weet wat ik bedoel.
Ik wil alleen zijn met de golven
Ik wil alleen zijn met de lucht
Ik wil luisteren naar mijn zwijgen
Daarna zal ik verder gaan
En de zee - ik weet het zeker -
Zal mijn zwijgen wel verstaan.
* * *
denk dan aan Brigitte,
want de 7 wereldzeeën zijn haar laatste rustplaats.
Valt de regen op je neer,
denk dan aan Brigitte,
want regen is de verdamping van de zee.
Voel je de zon op je gezicht,
denk dan aan Brigitte,
aan haar lach die steeds de zon in ons hart heeft gebracht.
* * *
Oostende 29 januari 2011
Een stralend zonnige namiddag op zee.
Een mooie dag om afscheid te nemen.
Precies zoals Brigitte het zou gewild hebben.
Vooral de stilte aan dek op de terugreis was heel betekenisvol.
Iedereen was in die stilte verbonden met elkaar en met Brigitte.
Enkel de wind en de golven mochten iets vertellen.
59 vrienden van Brigitte en van elkaar op de voorplecht,
een ijzige Noordooster maar in volle zon.
Verbonden voor het leven.
Door Brigitte.
* * *
De soundtrack die de kapitein liet horen toen iedereen zijn lange witte roos naast de urne in zee wierp was de serene versie, op een klassieke gitaar, van de openingsdans op ons huwelijksfeest.
Bijna 32 jaar geleden.
Ik had het aan niemand verteld omdat ik dat voor Brigitte en mezelf,
voor ons alleen, wilde op dat moeilijk moment.
"Cavatina", het thema van "The Deer Hunter".
Een film over leven en leren leven.
Mensen willen redden en het niet kunnen.
Leren, leren aanvaarden uit het leven.
Mild worden ondanks alles.
Uit de lessen die je leert.
26.1.11
Een
Het is best eenzaam om alleen je inkopen te doen, alleen thuis te komen en niet te kunnen vertellen wat je gekocht hebt. Alles in de frigo stoppen en denken dat je eigenlijk teveel meegebracht hebt voor 1 persoon. Niet te kunnen vragen als het lekker is wat je klaargemaakt hebt. Alles alleen te moeten opeten. 1 bord, 1 couvert en 1 glas in de vaatwas te steken.
Je af te vragen waarom eigenlijk.
Je af te vragen waarom eigenlijk.
24.1.11
Twee snelheden
Het is moeilijk leven in een wereld waar niet alles synchroon verloopt. Waar de feiten gebeurtenissen, gedachten en emoties op verschillende snelheden evolueren.
Enerzijds heb je het snelle leven van de alledaagse, tastbare, banale dingen. Werken, eten, slapen, wassen, plassen en anderzijds heb je dan je gedachten en uitermate impacterende emoties en gevoelens die in een zeer traag tempo voorbijkomen. Afscheid nemen, gewoon worden aan alleen zijn, missen, rouwen, onzekerheid over toekomst en zin van het leven.
Het puur fysieke afscheid zit in de stroomversnelling van het gewone leven maar het echte afscheid nemen zit in de trage trein van de geest en het hart.
De vraag is als er ooit synchroniciteit geweest is, is, zal zijn.
Enerzijds heb je het snelle leven van de alledaagse, tastbare, banale dingen. Werken, eten, slapen, wassen, plassen en anderzijds heb je dan je gedachten en uitermate impacterende emoties en gevoelens die in een zeer traag tempo voorbijkomen. Afscheid nemen, gewoon worden aan alleen zijn, missen, rouwen, onzekerheid over toekomst en zin van het leven.
Het puur fysieke afscheid zit in de stroomversnelling van het gewone leven maar het echte afscheid nemen zit in de trage trein van de geest en het hart.
De vraag is als er ooit synchroniciteit geweest is, is, zal zijn.
20.1.11
Therapie
Schrijven kan ook iets therapeutisch hebben.
Iets van je af schrijven. Niet in het bijzonder aan iemand of een groep mensen gericht maar het gewoon eens debiteren, dat het wat uit je geest is.
Het werkt ook. Maar dat is tevens een van de redenen dat je hier op mijn blog geen commentaar kunt geven, anders keert hetgeen je van je afgeschreven hebt terug in een of andere visie die een lezer daarop heeft. Zeg maar een soort boemerang.
Dan is het niet alleen niet van je af geschreven maar je begint ook weer te herkauwen.
En dat is voor koeien.
Op stal of in de weide.
Iets van je af schrijven. Niet in het bijzonder aan iemand of een groep mensen gericht maar het gewoon eens debiteren, dat het wat uit je geest is.
Het werkt ook. Maar dat is tevens een van de redenen dat je hier op mijn blog geen commentaar kunt geven, anders keert hetgeen je van je afgeschreven hebt terug in een of andere visie die een lezer daarop heeft. Zeg maar een soort boemerang.
Dan is het niet alleen niet van je af geschreven maar je begint ook weer te herkauwen.
En dat is voor koeien.
Op stal of in de weide.
19.1.11
17.1.11
16.1.11
Norbert, ervaringsdeskundige...
"Hoeveel mensen je ook willen steunen,
je zult het helemaal alleen moeten doen.
Je zult alleen zitten huilen,
alleen het verlies moeten verwerken.
Niemand kan je daarin helpen.
Hoezeer ze ook hun best doen.
Je staat er alleen voor.
Je moet erdoor.
Willen of niet.
Het is zo."
je zult het helemaal alleen moeten doen.
Je zult alleen zitten huilen,
alleen het verlies moeten verwerken.
Niemand kan je daarin helpen.
Hoezeer ze ook hun best doen.
Je staat er alleen voor.
Je moet erdoor.
Willen of niet.
Het is zo."
Achterna
Zoals Renaat zei :
"Op de weg van het Leven
is Brigitte ons enkel énige passen voor.
Laten we die weg verder zetten
haar achterna."
Zo voel ik het eigenlijk.
Zij is voorop, alles gaan verkennen, alles klaarmaken.
Terwijl ik hier alles opruim, alles op z'n plaats zet.
En als alles hier is volbracht, dan volg ik haar naar wat volgen zal.
Zoals ze me geleerd hebben in de marine.
"Als alles volbracht is op het schip,
zet dan de zeesluizen open zodat het in vrede kan zinken naar de bodem."
"Op de weg van het Leven
is Brigitte ons enkel énige passen voor.
Laten we die weg verder zetten
haar achterna."
Zo voel ik het eigenlijk.
Zij is voorop, alles gaan verkennen, alles klaarmaken.
Terwijl ik hier alles opruim, alles op z'n plaats zet.
En als alles hier is volbracht, dan volg ik haar naar wat volgen zal.
Zoals ze me geleerd hebben in de marine.
"Als alles volbracht is op het schip,
zet dan de zeesluizen open zodat het in vrede kan zinken naar de bodem."
Wolf in schaapskleren
Deze morgen gaan rijden met de Night Rod.
Lekker weer, de zon, 12 graden en droog.
Heerlijke machine.
Perfect mogelijk om heel rustig te cruizen en
dan met één korte ruk aan het gas te racen.
Subliem.
Een perfecte partner voor de Monster die
ernaast staat in mijn garage.
Wel altijd nerveus die laatste.
Lekker weer, de zon, 12 graden en droog.
Heerlijke machine.
Perfect mogelijk om heel rustig te cruizen en
dan met één korte ruk aan het gas te racen.
Subliem.
Een perfecte partner voor de Monster die
ernaast staat in mijn garage.
Wel altijd nerveus die laatste.
15.1.11
14.1.11
13.1.11
Moe
Ik ben zo moe.
Precies alsof alles uit mij verdwenen is.
Alsof alles rondom mij opgelost is in niets.
Zo moe.
Precies alsof alles uit mij verdwenen is.
Alsof alles rondom mij opgelost is in niets.
Zo moe.
9.1.11
Niet eerlijk
Het is niet eerlijk dat B. er niet meer is.
Onze wereld heeft niets met eerlijkheid te maken.
Heeft ook niets met "juist" en "recht" te maken.
Onze wereld heeft niets met eerlijkheid te maken.
Heeft ook niets met "juist" en "recht" te maken.
7.1.11
6.1.11
Drie Wijzen
Als je op deze aardkloot lang genoeg uit het Oosten komt dan kom je eigenlijk uit het Westen, kom je eigenlijk uit het Oosten, uit het Westen, uit het ...
5.1.11
Briefjes en geen munten
Vandaag dag op dag reeds 1 maand dat B. er niet meer is.
Alhoewel we het twee jaar voordien reeds aangekondigd werden blijft het moeilijk om te geloven, te aanvaarden, ten volle te beseffen. De mist in mijn hoofd trekt maar traag weg. De mist die me die eindigheid niet kan doen vatten, zien.
Het is een troost dat we die 2 jaar zo goed voor elkaar gezorgd hebben. Ik voor haar en zij voor mij. Veel beter dan de meesten ook nog maar kunnen van dromen. Zoals ik schreef op haar kaartje moet het echt wel liefde geweest zijn. Anders kun je zoiets niet. En eigenlijk waren we altijd gewoon geweest om voor elkaar te zorgen. Met onze manier van doen, ons gevoel voor realiteit, voor humor ondanks alles, tot op het laatste.
Ik voel wel dat het ook een flink stuk roofbouw op mijn eigen fysiek en psyche geweest is. Altijd positief blijven, dweilen met de kraan open, roeien tegen alle golven in ook al geloof je er zelf niet meer in maar wil je het haar toch nog zachter voorstellen dan het au fond is. Dat doe je maar 1 keer in je leven, kán je ook maar 1 keer in je leven.
Ik ben er ook door veranderd, niet echt veel hoor. Alles is gewoon afgelijnder en scherper geworden van wat het vroeger eigenlijk al was.
Ik verlies compleet geen tijd meer aan onbenulligheden, zinloze discussies, herkauwen van dingen die reeds gezegd of beslist waren, soap- en kermisimago van de zogenaamd beteren, mij laten zeggen wat ik moet denken, moet doen, moet zijn.
Ik geef ook veel sneller een welgemeend "kus mijn kloten" als ik ook maar iets van het voorgaande herken. Waar ik vroeger nog wat beleefd ging blijven tegen mensen die eigenlijk heel onbeleefd hun willetje proberen op te dringen probeer ik nu onmerkbaar subtiel nog onbeschofter te zijn en er gewoon komaf mee maken.
Ik doe enkel nog wat ik belangrijk vind voor mijn leven en wie daar last mee heeft moet maar elders lopen. Zeker niet voor mijn voeten.
Is dit cru? Nee. Niet als je blijft respect hebben voor wie het goed meent, hoe anders zijn/haar gedacht ook kan zijn.
Ik acht me ook gelukkig dat ik steeds de juiste mensen om me heen gehad heb. Maar ook dat is een verscherping geweest. In zo'n momenten herken je de Samitanen van de Farizeeërs, de mensen die het echt goed met je voor hebben van de pratelaars.
Nog een voordeel is dat je die goeie ook veel intenser hebt leren kennen en dat blijft. De andere zijn wat op de achtergrond verdwenen en mogen daar verder blijven resideren. Je bent er toch niets mee.
In moeilijke momenten komt de essentie naar boven.
De essentie die belangrijk is voor je leven.
Al de rest is kleingeld.
Je moet briefjes sparen en geen munten.
Alhoewel we het twee jaar voordien reeds aangekondigd werden blijft het moeilijk om te geloven, te aanvaarden, ten volle te beseffen. De mist in mijn hoofd trekt maar traag weg. De mist die me die eindigheid niet kan doen vatten, zien.
Het is een troost dat we die 2 jaar zo goed voor elkaar gezorgd hebben. Ik voor haar en zij voor mij. Veel beter dan de meesten ook nog maar kunnen van dromen. Zoals ik schreef op haar kaartje moet het echt wel liefde geweest zijn. Anders kun je zoiets niet. En eigenlijk waren we altijd gewoon geweest om voor elkaar te zorgen. Met onze manier van doen, ons gevoel voor realiteit, voor humor ondanks alles, tot op het laatste.
Ik voel wel dat het ook een flink stuk roofbouw op mijn eigen fysiek en psyche geweest is. Altijd positief blijven, dweilen met de kraan open, roeien tegen alle golven in ook al geloof je er zelf niet meer in maar wil je het haar toch nog zachter voorstellen dan het au fond is. Dat doe je maar 1 keer in je leven, kán je ook maar 1 keer in je leven.
Ik ben er ook door veranderd, niet echt veel hoor. Alles is gewoon afgelijnder en scherper geworden van wat het vroeger eigenlijk al was.
Ik verlies compleet geen tijd meer aan onbenulligheden, zinloze discussies, herkauwen van dingen die reeds gezegd of beslist waren, soap- en kermisimago van de zogenaamd beteren, mij laten zeggen wat ik moet denken, moet doen, moet zijn.
Ik geef ook veel sneller een welgemeend "kus mijn kloten" als ik ook maar iets van het voorgaande herken. Waar ik vroeger nog wat beleefd ging blijven tegen mensen die eigenlijk heel onbeleefd hun willetje proberen op te dringen probeer ik nu onmerkbaar subtiel nog onbeschofter te zijn en er gewoon komaf mee maken.
Ik doe enkel nog wat ik belangrijk vind voor mijn leven en wie daar last mee heeft moet maar elders lopen. Zeker niet voor mijn voeten.
Is dit cru? Nee. Niet als je blijft respect hebben voor wie het goed meent, hoe anders zijn/haar gedacht ook kan zijn.
Ik acht me ook gelukkig dat ik steeds de juiste mensen om me heen gehad heb. Maar ook dat is een verscherping geweest. In zo'n momenten herken je de Samitanen van de Farizeeërs, de mensen die het echt goed met je voor hebben van de pratelaars.
Nog een voordeel is dat je die goeie ook veel intenser hebt leren kennen en dat blijft. De andere zijn wat op de achtergrond verdwenen en mogen daar verder blijven resideren. Je bent er toch niets mee.
In moeilijke momenten komt de essentie naar boven.
De essentie die belangrijk is voor je leven.
Al de rest is kleingeld.
Je moet briefjes sparen en geen munten.
4.1.11
Indo-Steenkerke
Via Nieuwpoort en Steenkerke vanuit Indonesië naar Roeselare.
Zonder enige twijfel de zus van mijn Buddha.
Daarom ook dat ze mee mocht.
Stil
't is hier een beetje stil omdat ik momenteel eigenlijk veel meer op een van mijn andere blogs aan 't werken ben.
Een mens moet de mensen en zichzelf geen gewoonten laten kweken.
De mensen vooral niet laten denken dat ze je menen te kennen en jezelf vooral niet laten denken dat je nu op routine moogt draaien.
Een mens moet de mensen en zichzelf geen gewoonten laten kweken.
De mensen vooral niet laten denken dat ze je menen te kennen en jezelf vooral niet laten denken dat je nu op routine moogt draaien.
Abonneren op:
Posts (Atom)
