Ik heb zonet mijn Honda 750 naar het motorrusthuis gebracht. Met veel respect en eerbied, Charlotte heeft er nog naar gezwaaid net voor hij vertrok om te rusten.
Toen ik 14 was zat die motor in mijn onbereikbare dromen. Ongeveer 30 jaar later reed ik ermee. Fijn was dat, 7 jaren plezier, echt wat ik ervan gedacht had.
Ook een mooi afgelijnde periode in mijn leven, ik weet nog waar ik de eerste keer reed en ik weet nog perfect waar ik de ereronde gereden heb toen ik hem ging stallen.
Nu dinsdag komt mijn Ducati binnen in de garage, recht uit Bologna, ook een soort droom maar dan wel een heel ander soort. De Honda was een ontsnapping, die Ducati is daar een bevestiging, een verlengstuk van.
Een "back to basics" droom, "Me against the world, whatever that world might be..."
Goed is dat. Ik kan ertegen.